ชายร่างสูงผอมในเสื้อคลุมยาวผ้าสีเทาก้าวเข้ามา เขาอายุราวสี่สิบปี โหนกแก้มเด่นชัด ดวงตาเรียวยาว ใต้คางไว้เคราแพะเส้นหนึ่ง มือหิ้วพัดพับเล่มหนึ่ง โครงพัดทำจากไม้อูมูมันเงาวาว เพียงมองก็รู้ว่าผ่านกาลเวลามาไม่น้อย
เขาก้าวเข้ามา ไม่ได้นั่งลง ทั้งยังไม่เรียกน้ำชา ตรงไปยังหน้าเวทีทันที
เถ้าแก่โจวขมวดคิ้วอยู่หลังโต๊ะคิดเงิน วางลูกคิดลง แล้วส่งสายตาให้เสี่ยวเอ้อหนุ่มตรงประตู
ชายชุดเทาเดินมาถึงหน้าเวที ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งออกจากแขนเสื้อ ปูลงบนโต๊ะไม้ดำตรงหน้าหูเหยียน บดบังไม้ปลุกสติไม้จันทน์แดง จากนั้นก็วางพัดพับในมือลงขวางบนผ้าเช็ดหน้า ท่วงท่าคล่องแคล่วฉับไว ต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว
คนใต้เวทีบางคนยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าลูกค้าประจำหลายคนกลับสีหน้าเปลี่ยนไป ชายชราเคราดอกเลาในมุมห้องวางถ้วยชาลง เอ่ยเสียงเบาว่า «พกของมาด้วย...นี่มาท้าประลองวิชา»
หูเหยียนชะงักไป ก่อนถอนหายใจ เขาเปิดเวทีเล่านิทานที่หอหลานเฟิงมาสามปี เรื่องเช่นนี้ใช่ว่าจะเพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
«ท่าน...» หูเหยียนฝืนยิ้ม «ท่านมาที่นี่ด้วยเรื่องใดหรือ?»
ชายชุดเทายกมุมปาก เผยรอยยิ้มมีเลศนัย «น้องชาย เจ้าเป็นคนสำนักไหน? มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไร? อาจารย์ของเจ้าเป็นใคร?»
«ข้าไม่มีอาจารย์» หูเหยียนเบ้ปาก ตอบตามจริง
ดวงตาชายชุดเทาเป็นประกาย รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำ ดวงตาเรียวยาวหรี่เป็นเส้นเล็กสองเส้น เปี่ยมด้วยความย่ามใจ
«ไม่มีอาจารย์สืบทอดวิชา เช่นนั้นก็เป็นนักเล่าอิสระ» เสียงเขาไม่ดังนัก ทว่าทุกถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำ ราวกับมีดเล่มเล็กขูดบนเขียง «นักเล่าอิสระยึดอาชีพนี้เป็นมาหากิน รู้ธรรมเนียมหรือไม่?»
เขายื่นมือจะหยิบไม้ปลุกสติและพัดพับ
«ตามธรรมเนียมเก่า ต้องเก็บตะกร้า วันนี้เงิน ไม้ปลุกสติ พัดเล่มนี้ รวมถึงป้ายชื่อที่เจ้าห้อยไว้ ข้าจะเก็บไปทั้งหมด ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าอย่าได้เล่านิทานอีก»
เสียงฮือฮาดังขึ้นใต้เวที มีคนกระซิบกระซาบ มีคนไม่พอใจ แต่ไม่มีใครกล้าออกหน้าขัด ธรรมเนียมของแต่ละอาชีพย่อมต่างกัน เรื่องในยุทธภพ คนนอกสอดปากไม่ได้
มีเพียงลูกค้าประจำเก่าแก่เหล่านั้นที่ไม่ร้อนใจ คล้ายรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอีกครู่
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครส่งเสียง ชายชุดเทาก็ยิ่งได้ใจ เขาก้มตัวลง ยื่นมือไปคว้าไม้ปลุกสติไม้จันทน์แดง
หูเหยียนไม่พูดอะไร เพียงลุกขึ้นยืนแล้วถอยหลังไปสองก้าว
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็เอื้อมมาจากด้านข้าง บีบข้อมือชายชุดเทาไว้แน่นประหนึ่งคีมเหล็ก
«โอ๊ย!»
ชายชุดเทาร้องด้วยความเจ็บปวด พอหันไปมองก็เห็นชายร่างกำยำคนหนึ่ง นั่นคือเสี่ยวเอ้อประจำหอหลานเฟิง แซ่จ้าว ชื่อจ้าวอู่ ว่ากันว่าเมื่อครั้งก่อนเคยเฝ้าเมืองชายแดน สังหารพวกต๋าต๋ามาแล้ว ภายหลังได้รับบาดเจ็บที่ขา จึงระหกระเหินมาทำงานเป็นเสี่ยวเอ้อในหยางโจว ปกติเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา เอาแต่ยกถาดเช็ดโต๊ะ ทว่ามือคู่นั้นแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า
จ้าวอู่ไม่พูดสักคำ เพียงพลิกข้อมือแล้วกระชากชายชุดเทาไปด้านข้าง ชายชุดเทาเซถลาไปสองก้าว เกือบล้มหน้าคะมำ ยังไม่ทันยืนมั่นคง ก็มีอีกคนหนึ่งถือไม้คลึงแป้งพุ่งออกมาจากทางครัวหลัง คนผู้นั้นคือโหวอ้วน
«พวกเจ้า...คิดจะทำอะไร!» ชายชุดเทาร้องลั่น «นี่เป็นธรรมเนียมของวงการ! เขาเป็นนักเล่าอิสระ—»
«ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นนักเล่าประเภทไหน!» จ้าวอู่เสียงห้าวทุ้ม «พี่หูเล่านิทานที่หอหลานเฟิงของเรามาสามปี เจ้าว่าจะเก็บก็เก็บได้หรือ? เจ้าเป็นใครกัน?»
โหวอ้วนกระแทกไม้คลึงแป้งลงกับพื้นดังตึง
ชายชุดเทาหน้าเขียวคล้ำ ชี้ไปยังคนใต้เวที «พวกเจ้า...พวกเจ้าลองถามลูกค้าประจำเหล่านี้ดู! มีธรรมเนียมของวงการ ไม่มีผู้สืบทอดวิชาก็หากินด้วยอาชีพนี้ไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนถ่ายทอดกันมา—»
ยังพูดไม่ทันจบ ใต้เวทีก็มีคนตะโกนขึ้นมาว่า «ถุย! พูดเหลวไหล!»
ที่แท้เป็นหญิงอ้วนเมื่อวานซึ่งกำลังแทะเมล็ดแตง นางลุกขึ้นยืน มือยังกำเมล็ดแตงไว้กำหนึ่ง น้ำลายกระเซ็นไปทั่ว «นักเล่าประเภทไหนกัน ข้าฟังนิทานมายี่สิบปี ไม่เคยได้ยินธรรมเนียมพิลึกพิลั่นเช่นนี้เลย! คนเขาเล่าได้ดี เกี่ยวอะไรกับเจ้า? อิจฉาก็พูดมาตรง ๆ สิ!»
«ถูกต้อง!»
«ใช่แล้ว!»
«พี่หู พวกเรายอมรับแค่ท่าน!»
พวกกรรมกรหามของก็พากันส่งเสียงสนับสนุน ตบโต๊ะเคาะชาม จนทั่วทั้งห้องโกลาหลครึกครื้น ชายชราเคราดอกเลาก็ค้ำไม้เท้าลุกขึ้นช้า ๆ เอ่ยว่า «ท่านผู้นี้ ธรรมเนียมก็ส่วนธรรมเนียม แต่หอหลานเฟิงเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผู้อื่น เขาจะเชิญใครก็เป็นเรื่องของเขา คนนอกอย่างท่านกลับมาร้านผู้อื่นแล้วเรียกเก็บตะกร้า ยื่นมือยาวเกินไปแล้วกระมัง?»
ชายชุดเทาเสียหน้า หันไปหาเถ้าแก่โจว «เถ้าแก่! ท่านก็เป็นพ่อค้า ธรรมเนียมในยุทธภพท่านย่อมรู้ดี จะปกป้องนักเล่าอิสระเช่นนี้ ต่อไปนักเล่าในเมืองหยางโจวคงไม่มาที่นี่อีก ท่านลองคิดให้ดีเถิด!»
เถ้าแก่โจวไม่พูดอะไรมาโดยตลอด บัดนี้จึงเดินออกมาจากหลังโต๊ะคิดเงิน ในมือยังถือไม้ลูกคิด เขาใช้แขนเสื้อเช็ดมันอย่างไม่รีบร้อน แล้วจึงช้อนเปลือกตาขึ้น
«ไม่มาหรือ?» เขายิ้ม วางลูกคิดลงบนโต๊ะ เสียงกระทบดังแกร๊งกังวาน
«ไม่มาก็ไม่มา»
ชายชุดเทาชะงักงัน
เถ้าแก่โจวเดินมาหน้าเวที ยืนไพล่หลัง ยิ้มมองเขาอย่างเป็นมิตร «ท่านเพิ่งมาถึงหยางโจวกระมัง? ธรรมเนียมในวงการของพวกท่าน ข้าไม่รู้หรอก แต่ก่อนหน้านี้ก็มีคนตาบอดไม่ดูตาม้าตาเรืออยู่สองคน ทำเหมือนท่านทุกประการ หิ้วผ้าขี้ริ้วมาคลุมโต๊ะของพวกเรา สุดท้ายตอนจากไปกลับเดินขากะเผลก ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน»
เขาหยุดเล็กน้อย กวาดตามองรอบห้อง «อีกอย่าง หากพวกนักเล่าไม่มา ข้าก็เชิญหญิงชาวหูมาสักหลายคน ให้พวกนางเผยต้นขาร่ายรำ คนดูอาจมากกว่าคนฟังนิทานเสียอีก ไม่แน่ว่ากิจการจะยิ่งดีขึ้น»
สิ้นคำ ทุกคนก็หัวเราะครืน บ้างตบต้นขาหัวเราะ บ้างผิวปาก หญิงอ้วนหัวเราะจนเปลือกเมล็ดแตงกระเด็นออกจากปาก
สีหน้าชายชุดเทาจากเขียวคล้ำกลายเป็นขาวซีด แล้วเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยโทสะ ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม เขาชี้เถ้าแก่โจวอยู่นาน นิ้วสั่นระริกราวกิ่งไม้แห้งกลางลม แต่กลับเอ่ยคำให้ครบประโยคไม่ได้
«พวกเจ้า...พวกเจ้า...ดี! ดีมาก!»
เขาสะบัดแขนเสื้อ หมุนตัวทำท่าจะจากไป แต่ถูกจ้าวอู่กดไหล่ไว้
เถ้าแก่โจวยิ้มกล่าว «อย่าเพิ่งรีบไป ท่านมาก่อกวนกิจการของข้า เรื่องเงินข้าจะไม่คิดกับท่าน แต่บางเรื่องเรายังต้องพูดกันให้ชัด จ้าวอู่ พาคนไปคุยกันที่ลานหลัง»
ชายชุดเท้าหน้าตื่นตระหนก จ้าวอู่ลากเขาไปทางลานหลัง ขณะปากยังร้องว่า «เจ้าหนู จำไว้! เรื่องนี้ยังไม่จบ! ต่อไปชื่อ ‘หูเหยียนหลวนอวี่’ ของเจ้า อย่าหวังว่าจะออกจากหอหลานเฟิงได้!»
เมื่อเขาถูกลากไปแล้ว หูเหยียนก็เดินไปหาเถ้าแก่โจว เถ้าแก่โจวตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วกล่าวว่า «วางใจเถิด ตราบใดที่อยู่ในหอหลานเฟิง พวกเราจะคุ้มครองเจ้า»
หูเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองดวงตาเถ้าแก่โจว «ข้าเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว พวกท่านทำเช่นนี้ หมายความว่าถ้าข้าออกจากหอหลานเฟิง ก็ไปที่ไหนไม่ได้เลยใช่หรือไม่?»
รอยยิ้มเถ้าแก่โจวชะงักค้าง เขาหัวเราะกลบเกลื่อน «ช่วงนี้ราคาสุราสูงขึ้นไม่น้อย ข้าต้องไปหารือกับเถ้าแก่เซียวก่อน เสี่ยวหู ช่วงบ่ายเจ้ายังมีรอบเล่าอยู่กระมัง ตั้งใจเล่าให้ดี ข้าขอตัวออกไปสักครู่»
จากนั้นเขาก็ออกจากโรงสุราไปด้วยความเร็วที่ไม่สมกับวัย
หูเหยียนยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังเถ้าแก่โจวลับหายไปตรงประตู แล้วหันไปมองทางครัวหลัง โหวอ้วนกำลังชะโงกหน้ามองออกมา พอเห็นเขามองไปก็รีบหดกลับเข้าไป จ้าวอู่กลับมาจากลานหลัง สีหน้าเรียบเฉย เช็ดมือแล้วไปยกถาดต่อ
ทุกอย่างกลับเป็นปกติดังเดิม
แต่หูเหยียนรู้สึกอยู่เสมอว่า เมื่อครู่ตอนจ้าวอู่กับโหวอ้วนพุ่งออกมา ท่าทางของพวกเขาไม่เหมือนเพิ่งคิดได้ในฉับพลัน
เขาส่ายหน้า รู้สึกว่าตัวเองทำให้คนทะลุมิติเสียชื่อเสียแล้ว
หากอยากรู้ว่าเรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนหน้า