เสียงไม้ปลุกสติ เล่าขานหอแดง

ตอนที่ 3 อย่าดูแคลนบุรุษวัยเยาว์ 1

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กล่าวถึงเช้าวันรุ่งขึ้น หูเหยียนถูกเสียงนกสาลิกาบนต้นหลิวหน้าประตูปลุกให้ตื่น

หลังล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เขาก็ไปตักน้ำจากริมแม่น้ำมาหนึ่งหาบ รดผักในสวน แล้วจึงเดินออกจากลานบ้าน

ยามนั้น ร้านค้าสองข้างถนนส่วนใหญ่เพิ่งเปิดบานประตู มีคนงานร้านที่คุ้นหน้ากันอยู่หลายคนทักทายหูเหยียน เขายิ้มตอบอยู่สองสามประโยค ก่อนมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเช้าตรงหัวมุมถนน

แม้ต้าจาวในยามนี้จะมีกำลังแผ่นดินเข้มแข็ง ทว่าด้านอาหารการกินกลับห่างไกลจากยุคหลังมากนัก ตอนหูเหยียนเพิ่งมาถึง เรียกได้ว่าทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส กล่าวตามตรง แม้แต่สามัญชนธรรมดาในยุคหลัง ก็ยังกินดีกว่าผู้คนในยุคนี้ถึงเก้าในสิบส่วน

ครั้นเพิ่งมาถึง เถ้าแก่โจวยัดก้อนแป้งผักให้หูเหยียนก้อนหนึ่ง เขายังนึกว่าเป็นหมั่นโถวผสมหมึกดำ ในใจก็ชื่นชมว่าหอหลานเฟิงช่างรู้จักสรรหาลูกเล่นเสียจริง

พอกัดคำแรกลงไป เขาก็ถึงกับตะลึง จ้องก้อนแป้งผักดำปี๋อยู่นาน นึกว่าเถ้าแก่โจวกำลังต้อนรับขับสู้เขาอย่างไม่เป็นมิตร ผ่านไปหลายวันจึงได้รู้ว่าคนงานคนอื่นก็กินอาหารเช่นเดียวกัน หมั่นโถวแป้งขาวนั้นไม่ต้องพูดถึง แม้แต่หมั่นโถวแป้งข้าวโพดก็ยังเป็นอาหารในวันเทศกาล วันปกติมีแต่โจ๊กแป้งข้น ก้อนแป้งผัก หรือข้าวฟ่างอะไรทำนองนั้น

ด้วยเหตุนี้ ตลอดสัปดาห์แรกหลังข้ามภพ หูเหยียนจึงไม่ได้ถ่ายหนักเลยสักครั้ง หนึ่งคือปกติงานที่ทำเหน็ดเหนื่อยยิ่ง อาหารเพียงน้อยนิดที่กินเข้าไปแทบถูกใช้จนหมด อีกข้อคือในท้องไม่มีไขมันให้ขับถ่าย ต่อให้คิดจะถ่ายก็ถ่ายไม่ออก

พอผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หูเหยียนถามเถ้าแก่โจวว่าที่ไหนใช้ส้วมได้บ้าง เถ้าแก่โจวมองเขาด้วยสายตาพิกลยิ่ง

“เขาว่ากันว่าคนทำชั่วมาก ลูกเกิดมาก็ไม่มี... บิดามารดาของเจ้าไม่ใช่คนดีสินะ!”

หูเหยียนโมโหจนพูดไม่ออก ทว่าก็โต้แย้งไม่ได้ อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็อ้างว่าจำอะไรไม่ได้แล้ว หลังอธิบายอยู่พักหนึ่ง เถ้าแก่โจวจึงชี้ทางไปส้วมให้ หูเหยียนเบ้ปากแล้วหันหลังเดินจากไป

พอเขาจากไป เถ้าแก่โจวก็ก้มหน้าคิดบัญชีต่อ มือที่กำลังดีดลูกคิดพลันหยุดชะงัก แล้วพึมพำกับตนเองว่า “ไม่ถ่ายหนักยังพออธิบายได้ แต่นี่ไม่เคยถ่ายเบาเลยหรือ? ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องส้วมอยู่ที่ไหน แล้วก่อนหน้านี้เขาไปถ่ายเบาที่ใดกัน?”

จากนั้นสีหน้าเขาก็นิ่งค้าง ก่อนตะโกนไปยังโถงใหญ่ “เจ้าห้า ไปดูที่ห้องฟืนที ไอ้เด็กเหลือขอนั่นคงไม่ได้ปัสสาวะรดห้องอยู่กระมัง?”

หูเหยียนไม่รู้เลยว่าภายในร้านกำลังวุ่นวาย เขามาถึงประตูหลัง เดินผ่านตรอกแคบแล้วหยุดอยู่หน้ากระท่อมส้วม รวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้าไป หลังเข้าไปก็รู้สึกว่าไม่เลวนัก อย่างไรเสียยายของเขาในชาติก่อนก็เป็นชาวชนบท ส้วมหลุมแบบนั้นเขาเคยใช้มาแล้ว พูดก็พูดเถอะ ส้วมของต้าจาวแห่งนี้กลับสะอาดเรียบร้อยกว่าส้วมหลุมในยุคหลังเสียอีก

ส่วนขั้นตอนการปลดทุกข์ภายหลังนั้นไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง เขาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามเต็ม กว่าจะพยุงกำแพงเดินกลับมา ในท้องไม่มีไขมันให้ขับออก จึงเหลือไว้ในส้วมเป็นขด ๆ ราวกับธูปไล่ยุง เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องไม่ได้พกกระดาษชำระมา แน่นอนว่าในยุคนั้นไม่มีกระดาษชำระ มีเพียงแผ่นไม้ไผ่เล็ก ๆ สองสามแผ่น

หลังเริ่มเล่านิทาน เงินสดในมือเขาก็มีเพิ่มขึ้น รายได้เกือบครึ่งหมดไปกับอาหารการกิน หูเหยียนมีทฤษฎีของตนเองว่า มื้อเช้าต้องกินให้อร่อย ตรงหัวมุมถนนมีซาลาเปาลูกโต มื้อกลางวันต้องกินให้อิ่ม หอหลานเฟิงดูแลให้ครบ มื้อเย็นกินให้น้อย เลือกกินของดีไม่กินของหยาบ ใช้เวลาถึงเกือบสองปี กว่ากระเพาะลำไส้ที่น่าสงสารจะฟื้นตัวขึ้นมาบ้าง

กลับมาพูดถึงยามนี้ หูเหยียนเดินไปทางหัวมุมถนน ที่นั่นมีแผงเล็ก ๆ อยู่แผงหนึ่ง เจ้าของเป็นชายชรา ใช้ไม้ไผ่ไม่กี่ลำค้ำผ้าเก่าปะติดปะต่อเป็นเพิง ใต้เพิงมีโต๊ะสี่ตัวกับโต๊ะเตรียมอาหารตัวใหญ่ ชายชราแซ่จาง ตั้งแผงอยู่ที่นี่ทุกวัน

ชายชราจางกับโกวจื่อ บุตรชาย กำลังห่อซาลาเปาอยู่บนโต๊ะเตรียมอาหาร ส่วนจางหลัวซื่อ ภรรยาของชายชรา กำลังรับเงินและต้อนรับลูกค้าอยู่ด้านหน้า

ที่นี่ตั้งอยู่ด้านหลังท่าเรือคลองขนส่งสินค้า เบื้องหน้าเป็นตลาดตะวันออก ทุกเช้าก่อนฟ้าสางจะมีคนงานท่าเรือมาขนย้ายธัญพืช ยามนั้นร้านของชายชราจางเป็นร้านอาหารเพียงแห่งเดียวในละแวกที่เปิดขาย

ครั้นฟ้าเริ่มสาง ลูกค้ากลุ่มหนึ่งจากหอนางโลมและสถานเริงรมย์ในตลาดตะวันออก ผู้มุ่งมั่นไขว่คว้าความก้าวหน้า ก็เริ่มออกเดินทางกลับบ้าน พวกเขาจะแวะมาที่แผงนี้ กินบะหมี่ตับหมูสักชามเพื่อเติมเรี่ยวแรง

พอสายขึ้นอีกหน่อย ก็ถึงคราวพวกผีพนันจากบ่อนออกจากบ้านอย่างโซเซ ดื่มน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ หน้าร้านสักชาม แล้วเร่งกลับไปนอนชดเชย

ท้ายที่สุดจึงเป็นพวกเถ้าแก่และคนงานร้านที่ใช้ชีวิตอยู่ตามร้านต่าง ๆ เช่นหูเหยียน ซาลาเปาร้อนสองลูก โจ๊กธัญพืชแปดชนิดหนึ่งชาม กับผักดองเค็มไม่กี่ชิ้น รสชาติชวนให้ต่อให้เจ้าของร้านถูกตัดหัวอยู่ตรงหัวมุมถนนก็ยังไม่ใส่ใจ

หูเหยียนซื้อซาลาเปาลูกโตสามลูกตามปกติ เพิ่มโจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งถ้วย และผักดองอีกหนึ่งจาน จากนั้นหาที่นั่งแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย พอกินอิ่มก็วางเงินสิบห้าอีแปะ ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังหอหลานเฟิง

ยามนี้เขาไม่ใช่คนงานยกน้ำชาในร้านอีกแล้ว เมื่อไปถึงหอหลานเฟิง เถ้าแก่โจวยังมาไม่ถึง หูเหยียนจึงแอบย่องเข้าไปในครัวหลังร้าน โหวพั่งจื่อแห่งครัวหลังสนิทกับเขามาโดยตลอด ตอนก่อนหน้านี้ที่เขาพักอยู่ในห้องฟืน อีกฝ่ายก็ช่วยเหลือเขาอยู่ไม่น้อย บางครั้งยังแอบยัดก้อนแป้งผักหรือเศษอาหารให้ เป็นคนดีอย่างแท้จริง

หูเหยียนเข้าไปในครัว เห็นโหวพั่งจื่อกำลังเชือดไก่ถอนขน จึงนั่งยอง ๆ บนม้านั่งดูอย่างเพลิดเพลิน

โหวพั่งจื่อเห็นเขามาก็ยิ้มทักทาย แต่มือยังไม่หยุดทำงาน เขาฟันมีดลงบนคอไก่ จับหัวไก่กดไว้ รองเลือดไก่ลงในอ่างไม้ จากนั้นดึงหลอดอาหารไก่ออกมา มัดเป็นปมอย่างชำนาญ แล้วโยนลงในอ่างน้ำร้อน ทุกท่วงท่าต่อเนื่องคล่องแคล่ว หูเหยียนมองอย่างเพลิดเพลิน

หลังเชือดไก่ไปห้าตัวและรองเลือดได้เต็มอ่างใหญ่ โหวพั่งจื่อมองหูเหยียนแล้วหยอกว่า “เสี่ยวหู พี่ชายเห็นเจ้าถูกใจนัก พวกเราดื่มเลือดไก่แล้วสาบานเป็นพี่น้องกันดีหรือไม่?”

อย่ามองว่าโหวพั่งจื่อถูกชีวิตขังไว้ในครัวหลัง เขามีหัวใจเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน นับแต่ได้ฟังหูเหยียนเล่าเรื่องสามก๊กมาสองสามตอน ก็คิดแต่จะชักชวนคนมาสาบานเป็นพี่น้อง เขาถึงกับปลูกต้นท้อไว้ในครัวหลัง และทุกครั้งที่เชือดไก่ก็เก็บเลือดไก่สำรองไว้

คนแรกที่เขานึกถึงก็คือหูเหยียน ทว่าหูเหยียนมองรอยย่นตรงหางตาของเขา แล้วก้มมองมือตนเองที่ขาวนุ่ม ก็รู้สึกว่าหากสาบานเป็นพี่น้องกัน ตนคงเสียเปรียบอยู่บ้าง จึงไม่ได้ตอบตกลง

เมื่อถึงเวลาที่หอหลานเฟิงมีแขกเข้าร้าน หูเหยียนก็ไปยังโถงด้านหน้า ขึ้นไปบนเวทีเล่าเรื่องขำขันสั้น ๆ เรียกบรรยากาศก่อน

“กล่าวถึงรัชสมัยซ่งเหรินจง ใต้เขตจินหลิงมีเมืองหมั่นโถว ในเมืองนั้นมีหมู่บ้านบะหมี่ ชาวบ้านหนุ่มฉกรรจ์หกคนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก แม้ทั้งหกจะไม่ได้แซ่เดียวกัน แต่ก็สนิทสนมราวพี่น้องแท้ ๆ

บังเอิญนัก ทั้งหกแต่งงานในปีเดียวกัน ภรรยาตั้งครรภ์ในปีเดียวกัน และให้กำเนิดบุตรชายหกคนในวันเดียวกัน! ทั้งหกต่างประหลาดใจ เรื่องนี้แพร่ไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนในยุคนั้นต่างยกเป็นเรื่องพิสดาร

วันหนึ่ง ทั้งหกเดินทางไปยังป่าท้อหลังหมู่บ้าน จับไก่ตัวผู้หลากสีมาได้ตัวหนึ่ง จุดกระดาษเหลือง ตั้งธูปสามดอก เตรียมดื่มเลือดไก่สาบานเป็นพี่น้อง ทว่าเคราะห์ร้าย ไก่ที่จับมาได้กลับติดโรคระบาดไก่ หกวันต่อมา ทั้งหกคนก็สิ้นใจพร้อมกัน บัดนี้หากท่านทั้งหลายมีโอกาสไปยังหมู่บ้านบะหมี่ในเมืองหมั่นโถว ที่ป่าท้อหลังหมู่บ้านยังพอมองเห็นหลุมศพหกหลุมเรียงกันอยู่ นับเป็นทัศนียภาพแห่งหนึ่งของท้องถิ่น”

เมื่อเล่าจบ แขกในโถงก็หัวเราะกันไม่หยุด หูเหยียนเหลือบตาไปเห็นโหวพั่งจื่อยืนอยู่ตรงช่องส่งอาหารของครัวหลัง ชูมีดทำครัวข่มขู่เขา หูเหยียนเบือนหน้าไม่สนใจ แล้วหันไปคำนับรอบทิศ

บรรยากาศคึกคักขึ้นแล้ว หูเหยียนจึงเล่านิทานที่ค้างไว้จากเมื่อวานต่อ เมื่อถึงช่วงสำคัญ ทั้งโถงก็เงียบกริบ พอเล่าถึงตอนจบ เขากำลังจะเอื้อมไปหยิบไม้ปลุกสติ ทันใดนั้นแสงตรงประตูก็มืดลง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป