หลู่จุ้นอี้ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเผยความกังวล ก่อนเอ่ยว่า “แต่เดือนกุมภาพันธ์ปีหน้า เจ้าต้องเข้ากรุงเพื่อร่วมการสอบอูจวี่ การเดินทางลงใต้คราวนี้ไปกลับกินเวลาไม่น้อย เดินทางเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ จะไม่ทำให้งานสำคัญของเจ้าล่าช้าหรือ?”
หลู่เฮ่ายิ้มบาง ๆ “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล การสอบยังเหลืออีกหลายเดือน เวลามีเหลือเฟือ ข้าจะไปหยางโจวช่วยท่านลุงจัดการธุระให้เรียบร้อยก่อน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ก็จะขึ้นเรือจากคลองใหญ่ที่หยางโจวเดินทางขึ้นเหนือทันที ล่องไปตามกระแสน้ำตรงถึงเมืองหลวงเสินจิง พอดีกับการสอบอูจวี่ ไม่ล่าช้าแม้แต่น้อย”
หลู่จุ้นอี้มองน้องชายคนรองที่ดูสงบนิ่งและมั่นใจ แล้วครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนค่อย ๆ คลายความกังวลในใจ เขารู้ว่าหลู่เฮ่าฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เยาว์วัย เป็นคนรอบคอบและสุขุม ไม่ใช่ผู้หุนหันพลันแล่น ในเมื่ออีกฝ่ายวางแผนไว้รอบคอบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องห้ามปรามให้มากความ
ในที่สุดเขาก็ค่อย ๆ พยักหน้า กล่าวเสียงหนักแน่นว่า “เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าว่าเถิด”
สิ้นเสียง หลู่จุ้นอี้ก็หันไปมองเยียนชิงที่ยืนอยู่ข้างกายทันที แล้วสั่งการอย่างจริงจังว่า
“เสี่ยวอี้ สามวันต่อจากนี้ เจ้ารับผิดชอบเตรียมการทุกอย่างสำหรับการเดินทางลงใต้ คัดเลือกยอดฝีมือจากผู้คุ้มกันในคฤหาสน์ห้าสิบคน ให้เป็นผู้ที่มีฝีมือมั่นคงและภักดีน่าเชื่อถือ ติดตามโอรสที่สองลงใต้ไปเจียงหนาน คอยอารักขาอยู่ข้างกาย
“นอกจากนี้ เชิญพี่น้องอู่ซง พี่น้องสือซิ่ว และพี่น้องตระกูลหยวนทั้งสามคนร่วมเดินทางไปด้วย พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือ มีพวกเขาติดตามไปด้วย ข้าถึงจะวางใจได้บ้าง”
เยียนชิงได้ยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจเจตนาทันที แล้วพยักหน้ารับ
อู่ซง สือซิ่ว หยวนเสี่ยวเอ้อร์ หยวนเสี่ยวอู่ หยวนเสี่ยวชี และคนอื่น ๆ ล้วนเป็นผู้ที่โอรสที่สองหลู่เฮ่าเคยส่งสัญญาณบอกใบ้อยู่หลายครั้ง ให้เจ้านายหาทางชักชวนมาสวามิภักดิ์ หลายปีมานี้คฤหาสน์เลี้ยงดูพวกเขาอย่างดี เพียงรอเวลาสำคัญที่จะได้ใช้งาน ฝีมือของคนเหล่านี้เหนือกว่าคนรับใช้ในคฤหาสน์ทั่วไปมากนัก
“ขอรับ นายท่าน” เยียนชิงประสานมือค้อมกาย แล้วออกไปจัดการทันที
หลู่จุ้นอี้มองหลู่เฮ่า “ข้าจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ระหว่างทางเจ้าต้องระมัดระวังทุกเรื่อง อย่าฝืนตัวเองเสี่ยงอันตราย หากมีเรื่องอะไรก็มอบให้เสี่ยวอี้จัดการ”
“ท่านพี่วางใจเถิด ข้าทราบแล้ว ท่านไปจัดการธุระของท่านก่อน ข้าขอกลับห้องก่อนนะ”
หลู่เฮ่าหมุนกายเดินออกจากโถงใหญ่ แล้วทอดน่องผ่านลานสวนของคฤหาสน์หลู่ ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ หลายปีมานี้เขาวางแผนเพื่อตระกูลหลู่ ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่รู้เท่าไร
นับแต่ข้ามมิติมา ตลอดหลายปีนี้เขาวางแผนอย่างลับ ๆ อยู่เสมอ อาศัยจังหวะพูดคุยเล่นกับพี่ชาย หารือเรื่องวิชาและปรึกษาธุระ ค่อย ๆ บอกใบ้ว่าได้ยินเรื่องยอดฝีมือคนนั้นคนนี้มา แล้วให้พี่ชายไปชักชวนพวกเขา
โชคดีที่พี่ชายมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้า ทั้งยังมีสมญากิเลนหยกอันโด่งดัง และครองตำแหน่งผู้รักษาสงบแห่งมณฑลเหอเป่ยเต่าอีกด้วย
หลายปีผ่านไป ภายใต้แผนการทีละขั้นของหลู่เฮ่าและการชักชวนของหลู่จุ้นอี้ ยอดฝีมือและขุนพลจำนวนมากจากเรื่องผู้กล้าแห่งบึงน้ำก็ถูกปราบและดึงเข้ามาอยู่ใต้สังกัดตระกูลหลู่จนหมด
สือเหวินกง ฉินหมิง ฮูเหยียนจั๋ว กวานเชิ่ง หัวหรง ต่งผิง จางชิง สวี่หนิง เฉ่าไก้ และคนอื่น ๆ เข้าสังกัดหลู่จุ้นอี้ไปก่อนแล้ว ส่วนใหญ่รับตำแหน่งอยู่ในกองทัพมณฑลเหอเป่ยเต่า กุมอำนาจทหารและรักษาความสงบในพื้นที่
ส่วนอู่ซง พี่น้องตระกูลหยวน สือซิ่ว หลิวถัง และยอดฝีมือยุทธภพอีกหลายคน หลู่จุ้นอี้ก็เลี้ยงดูอย่างดีด้วยเงินทองจำนวนมาก และจัดให้อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหลู่ในฐานะผู้รับใช้ประจำคฤหาสน์
หลู่เฮ่าเดินไปพลางคิดไปพลาง คราวนี้พี่ชายส่งอู่ซงกับเสี่ยวอี้มาให้เขาเดินทางด้วย การลงใต้ครั้งนี้จึงวางใจขึ้นไม่น้อย อย่างไรเสียฝีมือของอู่ซงก็บรรลุถึงขั้นหลังปฐพีระดับสูงสุดแล้ว หากไม่มีผู้ฝึกตนขั้นก่อนกำเนิดปรากฏตัว ก็รับมือคู่ต่อสู้ส่วนใหญ่ได้สบาย
หลู่เฮ่าดึงความคิดกลับมา เดินช้า ๆ กลับไปยังเรือนเล็กของตน แล้วให้ทุกคนออกไป
“หลู่เจีย”
หลู่เฮ่าเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ อย่างกะทันหัน
“ขอรับ คุณชาย”
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในห้องอย่างไร้สุ้มเสียง ไม่มีใครรู้ว่ามันเข้ามาได้อย่างไร
“หลังจากข้าออกจากคฤหาสน์ในอีกสามวัน เจ้าจงพัฒนาเครือข่ายข่าวกรองและขยายกำลังต่อไป”
หลู่เฮ่ากล่าวช้า ๆ
“ขอรับ คุณชาย”
“แล้วช่วงนี้ต้าโจวมีเรื่องผิดปกติอะไรหรือไม่?”
เงาร่างในที่มืดตอบเสียงแผ่วว่า “ในเมืองหลวงเสินจิงทุกอย่างเป็นปกติ แต่ทางเหนือ พ่อค้าของเราบอกว่าตอนเดินทางไปค้าขายได้ยินมาว่า ชนเผ่าทางทุ่งหญ้าดูเหมือนจะมีแผนลงใต้ขอรับ”
“ทางมองโกลหรือ? หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น” หลู่เฮ่าครุ่นคิดอยู่นาน
“แล้วสองคฤหาสน์หนิงหยงเล่า มีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่?”
“ทุกอย่างยังเป็นปกติ มีเพียงทางวิหารเสวียนเจินที่ดูเหมือนจะมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล อีกอย่างหนึ่ง เราสืบพบว่าคุณหญิงหวังแห่งเรือนรองในคฤหาสน์หยงกั๊กติดต่อกับแม่นมหลายคนในจวนของใต้เท้าหลินแห่งเจียงหนานมาโดยตลอด”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหลู่เฮ่า เขากล่าวเสียงเย็นว่า “สืบต่อไป ที่เหลือเจ้าจัดการตามเห็นสมควร”
“ขอรับ ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
เมื่อเห็นหลู่เจียหายลับไปจากสายตา ดวงตาของหลู่เฮ่าก็เผยความพึงพอใจออกมา
หลายปีมานี้เขาไม่ได้อยู่ว่างกินข้าวไปวัน ๆ นอกจากยอดฝีมือที่เปิดเผยตัวอยู่ในตระกูลหลู่แล้ว เขายังมีกำลังลับที่ตนบ่มเพาะขึ้นมาอย่างลับ ๆ ตลอดหลายปีอยู่ในมืออีกกลุ่มหนึ่ง
เป็นมือสังหารผู้ภักดีสิบแปดคนที่เขารับมาเลี้ยงตั้งแต่วัยเยาว์และฝึกฝนด้วยตนเอง
ในจำนวนนี้สิบคนใช้ชื่อเรียกตามก้านฟ้าทั้งสิบ รวมตัวกันเป็นองค์กรเทียนหวัง มีหน้าที่รวบรวมข่าวกรอง แฝงตัวเป็นสาย และส่งข่าวลับ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาใช้อาคารร้านสุราและสมาคมการค้าเป็นฉากหน้า สร้างเครือข่ายลับขึ้นโดยรอบ บัดนี้กำลังของพวกเขากระจายไปทั่วเมืองสำคัญในต้าโจวแล้ว
อีกแปดคนใช้ชื่อรหัสตามแปดทิศ มีชายสี่หญิงสี่ ทำหน้าที่อารักขาเจ้านายทุกคนในคฤหาสน์ แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นหลังปฐพี
การลงใต้ครั้งนี้ หลู่เฮ่าตัดสินใจพาหลู่คุนกับหลู่เจิ้นไปด้วย ส่วนคนที่เหลือให้ประจำอยู่ที่ต้าหมิงฝู่ต่อ เพื่อคุ้มครองพี่สะใภ้ หลานสาว และหลานชาย ส่วนพี่ชายไม่จำเป็นต้องมีใครคุ้มครอง ผู้แข็งแกร่งขั้นก่อนกำเนิดช่วงปลายอย่างเขาจะต้องให้ใครคุ้มครองกันเล่า? ทั่วหล้าคงมีเพียงพวกเฒ่าดึกดำบรรพ์ที่ซ่อนตัวไม่ออกมาเท่านั้นที่อาจต่อกรกับพี่ชายได้ พี่ชายของข้าไร้ผู้ต่อกรใต้หล้า
ขณะที่หลู่เฮ่ากำลังลอบคำนวณจัดสรรคนร่วมเดินทาง จู่ ๆ เสียงกำชับอย่างร้อนรนของสาวใช้ก็ดังมาจากนอกเรือน “คุณหนู ค่อย ๆ เดินนะเจ้าคะ อย่าเดินเร็ว ระวังบันไดหินด้วย!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เงาร่างเล็กปราดเปรียวก็วิ่งกระโดดผ่านระเบียงคดที่มีหมู่ไม้เรียงราย ตรงดิ่งมาถึงหน้าประตูห้อง เสียงหวานใสกังวานดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา “ท่านอารอง! ท่านอารองอยู่ในห้องหรือไม่เจ้าคะ?”
เด็กสาวผลักประตูเข้ามา ดวงตาและคิ้วดูมีชีวิตชีวา สวมเสื้อบุผ้าสีชมพูอ่อนปักลายดอกไห่ถัง ผมเกล้าเป็นมวยคู่ นางคือหลู่ซินเยว่ บุตรสาวคนโตของหลู่จุ้นอี้กับพี่สะใภ้
เด็กหญิงพอเข้ามาก็ตรงเข้าหาหลู่เฮ่า ดวงตากลมโตดำขลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางเปิดบทสนทนาพลางพูดเจื้อยแจ้วถึงข่าวซุบซิบที่ได้ยินมาในคฤหาสน์
“ท่านอารอง เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านอาเยียนชิงจัดคนอยู่ตรงระเบียงโถงหน้า บอกว่าท่านจะไปหยางโจวหรือเจ้าคะ?”
“ข้ายังได้ยินด้วยว่า ท่านอาอู่ซง ท่านอาสือซิ่ว แล้วก็ท่านอาทั้งสามคนตระกูลหยวนจะติดตามท่านออกเดินทางไปด้วยหรือ? ปกติท่านอาเหล่านั้นแทบไม่เคยออกไปไหนพร้อมกันเลย เหตุใดคราวนี้ถึงไปด้วยกันหมดล่ะเจ้าคะ?”
ทันทีที่นางพูดจบ เสียงเล็กอ่อนหวานของเด็กสองคนก็ดังไล่ตามมาจากนอกเรือน “พี่หญิง รอข้าด้วยสิ!”
เงาร่างน้อยสองร่างวิ่งเข้ามาในห้อง เด็กชายที่เดินนำหน้าคือหลู่เฉิงอัน บุตรชายคนโตวัยหกขวบของหลู่จุ้นอี้ แม้ยังเล็กแต่ท่าทางสุขุม ในมือยังกำดาบสั้นไม้ไว้เล่มหนึ่ง
เด็กหญิงตัวน้อยที่เดินตามอยู่ข้างกาย ก้าวเท้าโซเซเล็กน้อย เป็นบุตรสาวคนเล็กวัยสามขวบ หลู่อวี้ถง มือเล็กทั้งสองจับชายเสื้อของพี่ชายไว้แน่น ดวงตากลมโตมองหลู่เฮ่าที่อยู่ในห้อง
นางเอ่ยถามเสียงเบาอ่อนหวานว่า “ท่านอารองจะเดินทางไกลหรือเจ้าคะ? จะไปนานเท่าไรหรือ?”
หลู่ซินเยว่เอียงศีรษะ มือเล็กดึงแขนเสื้อของหลู่เฮ่า แล้วถามต่ออย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ท่านอารอง คราวนี้ท่านไปหยางโจวจะไปนานเท่าไรหรือเจ้าคะ? พาข้าไปดูทิวทัศน์เจียงหนานด้วยได้หรือไม่? ข้าได้ยินว่าในเมืองหยางโจวมีดอกท้อบานสะพรั่ง แล้วยังมีขนมแปลกใหม่อีกตั้งมากมายด้วย”