เริ่มต้นบำเพ็ญเซียนในความฝันหอแดง

ตอนที่ 3 เล่นสนุกในลานบ้าน เดินทางสู่กังหนำ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เด็กทั้งสามล้อมหลู่เฮ่าเป็นวง ใบหน้าเปี่ยมความคาดหวังพลางรอฟังคำตอบ

หลู่เฮ่ายกมือขึ้นลูบมวยผมของหลู่ซินเยว่เบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนและสุขุม “ถูกต้อง อีกสามวันอาสองจะออกเดินทางไปหยางโจว ทางด้านท่านตาของพวกเจ้ามีเรื่องยุ่งยากอยู่บ้าง อาสองต้องไปช่วยจัดการ”

หลู่เฉิงอันกำกระบี่ไม้แน่น เงยหน้าถามอย่างจริงจัง “อาสอง ข้าก็เริ่มฝึกวิชายุทธ์แล้ว ขอไปใต้กับอาด้วยได้หรือไม่ จะได้ช่วยอาจัดการคนชั่ว”

หลู่เฮ่าหัวเราะเบา ๆ พลางยื่นมือตบไหล่เขา “เฉิงอันมีน้ำใจแล้ว แต่หนทางไปกังหนำทั้งไกลและอันตราย เจ้ายังเด็กนัก อยู่ฝึกวิชาในคฤหาสน์ให้ขยันขันแข็ง นั่นก็เป็นการช่วยอาสองอย่างดีที่สุดแล้ว รอวันหน้าเมื่อฝีมือแก่กล้า ย่อมมีโอกาสออกไปท่องยุทธภพทั่วสารทิศ”

หลู่อวี้ถงที่อยู่ข้าง ๆ เบะปากน้อย ๆ แล้วเอ่ยถามเสียงอ่อนหวาน “อาสองจะไปนานแค่ไหนถึงจะกลับมาเจ้าคะ จะซื้อขนมตั่งเกามาให้ข้ากินหรือไม่”

หลู่เฮ่าก้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วแตะปลายจมูกเด็กหญิงเบา ๆ พลางปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อย่างมากก็สองสามเดือน พอจัดการธุระที่หยางโจวเสร็จ ข้าจะเดินทางขึ้นเหนือไปตามคลองใหญ่ ระหว่างทางผ่านเมืองไหน จะซื้อขนมพื้นเมืองจากกังหนำกลับมาฝากพวกเจ้าแน่นอน”

หลู่ซินเยว่ยังไม่ยอมแพ้ นางจับแขนเสื้อหลู่เฮ่าแกว่งไปมาออดอ้อน “อาสอง ได้ยินว่ากังหนำมีทิวทัศน์งดงามมาก ดอกท้อบานสะพรั่งไปทั่ว พาพวกเราไปเปิดหูเปิดตาด้วยได้ไหม พวกเราสัญญาว่าจะไม่ส่งเสียงดังหรือก่อกวนแน่นอน!”

หลู่เฮ่าส่ายหน้าอย่างจนใจ แววตาอ่อนโยน “คราวนี้ไปทำธุระ ไม่ได้ไปเที่ยวชมทิวทัศน์ อีกอย่าง ตอนนี้ก็ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ดอกท้อร่วงโรยไปนานแล้ว รอวันหน้าทุกอย่างลงตัว อาจะพาพวกเจ้าลงใต้ไปชมวิวเป็นพิเศษ”

หลู่ซินเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็ผิดหวังเล็กน้อย แต่ยังคงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ไม่เซ้าซี้ต่อ

ครึ่งวันที่เหลือ หลู่เฮ่าวางแผนการในใจลงชั่วคราว แล้วอยู่เล่นหยอกล้อพูดคุยกับเด็ก ๆ ทั้งสามในลานบ้าน นิสัยของเขาอ่อนโยนมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังรักเอ็นดูบุตรทั้งสามของพี่ชายยิ่งนัก ปกติงานในคฤหาสน์ยุ่งวุ่นวาย หาเวลาว่างได้ยาก คราวนี้ใกล้จะเดินทางไกล จึงหาโอกาสมาเล่นกับพวกเขาได้อย่างยากเย็น

ชั่วขณะนั้น ลานเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะใสกังวานของเด็ก ๆ ทั้งวิ่งไล่กัน ทายปริศนา และฝึกท่ารำดาบพื้นฐาน บรรยากาศคึกคักอบอุ่นยิ่ง

หลู่อวี้ถงวัยสามขวบอายุน้อยที่สุด เรี่ยวแรงก็มีจำกัดที่สุด หลังเล่นซุกซนอยู่พักใหญ่ เปลือกตาก็เริ่มปรือลง ศีรษะเล็ก ๆ ผงกขึ้นลง มือเล็กยังเผลอกำชายเสื้อของหลู่เฮ่าไว้ ผ่านไปไม่นาน นางก็เอนพิงข้างขาเขา ลมหายใจสม่ำเสมอ หลับไปอย่างแสนหวาน

หลู่เฮ่ามองเด็กน้อยที่หลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขาก้มตัวลงอย่างระมัดระวัง อุ้มนางขึ้นมาเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องด้านในอย่างแผ่วเบา ก่อนจะวางหลู่อวี้ถงลงบนเตียงของตนอย่างมั่นคง และคลุมผ้าห่มผืนบางให้อย่างใส่ใจ เกรงว่านางจะถูกลมฤดูใบไม้ร่วงจนเป็นหวัด

เมื่อจัดให้หลานสาวตัวน้อยหลู่อวี้ถงนอนเรียบร้อย หลู่เฮ่าก็เดินออกจากห้องด้านในอย่างเงียบเชียบ แล้วกลับมาพูดคุยหยอกล้อกับหลู่ซินเยว่และหลู่เฉิงอันต่อ

จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากนอกประตูลาน พี่สะใภ้ใหญ่โจวพาสาวใช้และแม่นมกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาช้า ๆ สายตาจับอยู่ที่เด็กสองคนซึ่งกำลังส่งเสียงเอะอะ แล้วแสร้งทำเสียงตำหนิ “ซินเยว่ เฉิงอัน พวกเจ้ายังมาที่นี่รบกวนความสงบของอาสองอีก ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ยังไม่รีบกลับกับแม่อีก กลับห้องไปอ่านหนังสือฝึกคัดอักษรให้ดี”

หลู่ซินเยว่รีบคว้าแขนเสื้อหลู่เฮ่าแล้วแกว่งไปมา เบะปากออดอ้อน “ไม่เอานะแม่ พวกเราอยากอยู่กับอาสองอีกสักพัก”

หลู่เฉิงอันที่อยู่ข้าง ๆ ก็กำกระบี่ไม้ในมือแน่น เอ่ยสนับสนุนเสียงเบา “ท่านแม่ ให้พวกเราอยู่ต่ออีกสักครู่ได้ไหม”

โจวเลิกคิ้วเรียวงามขึ้นเล็กน้อย แล้วปรายตามองพี่น้องทั้งสองอย่างเรียบเฉย

เด็กทั้งสองที่เมื่อครู่ยังหยอกล้อกันไม่หยุด พลันทำตัวเหมือนนกกระทาที่ตกใจ ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ก้มหน้าคอตก เดินไปยืนเรียบร้อยอยู่ด้านหลังโจว

หลู่เฮ่าเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนก้าวเข้าไปบอก “พี่สะใภ้ใหญ่ อวี้ถงยังเล็ก เมื่อครู่เล่นจนเหนื่อย ตอนนี้หลับสนิทอยู่บนเตียงในห้องด้านใน”

โจวได้ยินแล้วหันไปกำชับแม่นมสองคนที่อยู่ข้างกาย “พวกเจ้าเข้าไปเบา ๆ อุ้มคุณหนูรองออกมา อย่ารบกวนนางที่กำลังหลับ”

หลังสั่งบ่าวรับใช้แล้ว โจวก็หันมามองหลู่เฮ่า แววตาแฝงความกังวลอยู่หลายส่วน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “น้องรอง เมื่อครู่พี่ได้ยินที่โถงหน้าว่าเจ้าจะเดินทางไกลไปกังหนำ พี่สะใภ้ไม่มีอะไรช่วยเจ้าได้มากนัก เพียงหวังว่าเจ้าจะระมัดระวังตัวตลอดทาง ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย”

หลู่เฮ่าประสานมือรับคำอย่างสุภาพ “พี่สะใภ้ใหญ่โปรดวางใจ การเดินทางครั้งนี้ข้ารู้จักกะหนักเบา จะระมัดระวังและไม่เสี่ยงบุ่มบ่ามแน่นอน”

ไม่นานนัก แม่นมก็อุ้มหลู่อวี้ถงที่ยังหลับสนิทออกมาอย่างระมัดระวัง โจวจูงหลู่เฉิงอันด้วยมือซ้าย จับมือหลู่ซินเยว่ด้วยมือขวา เตรียมพาเด็กทั้งสามออกจากลาน

พี่น้องทั้งสองเดินอ้อยอิ่ง พอถึงหน้าประตูก็หันกลับมาพร้อมกัน แอบทำหน้าทะเล้นใส่หลู่เฮ่า แล้วเอ่ยกำชับเสียงใสเบา ๆ “อาสองห้ามลืมเรื่องที่รับปากพวกเราเมื่อครู่นะ! ต้องเอาของอร่อยกับของเล่นสนุก ๆ จากกังหนำกลับมาด้วย!”

หลู่เฮ่ามองเด็กทั้งสองที่มีชีวิตชีวาแล้วยิ้ม พลางโบกมือให้ “วางใจเถอะ อาสองจำได้ขึ้นใจแล้ว”

โจวส่ายหน้าอย่างจนใจ ดึงมือเด็กทั้งสองเบา ๆ แล้วพาสาวใช้และแม่นมกลุ่มหนึ่งออกจากลานไป

สามวันผ่านไปในพริบตา ชั่วพริบตาก็ถึงเวลาออกเดินทาง

ยามเช้า หลู่เฮ่าจัดสัมภาระทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ก้าวออกจากลานเล็กของตน มุ่งหน้าไปยังจุดรวมพลนอกประตูคฤหาสน์พร้อมหลู่เจิ้นและหลู่คุน

ที่ลานโล่งหน้าคฤหาสน์ เยียนชิง อู่ซง สือซิ่ว หยวนเสี่ยวเอ้อร์ หยวนเสี่ยวอู่ และหยวนเสี่ยวชี ต่างเตรียมม้าไว้เรียบร้อยและรออยู่นานแล้ว ส่วนองครักษ์คฤหาสน์หลู่ห้าสิบคนที่คัดเลือกมาอย่างดีเรียงแถวเป็นระเบียบ รถม้าและเสบียงสัมภาระก็จัดเตรียมไว้ครบถ้วน

ไม่นานนัก หลู่จุ้นอี้ก็เดินเคียงคู่มากับพี่สะใภ้ใหญ่โจว เพื่อมาส่งพวกเขา

หลู่จุ้นอี้กวาดสายตามองหลู่เฮ่ากับพี่น้องที่ร่วมเดินทาง สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยกำชับเสียงดัง “น้องรอง พี่น้องทุกท่าน กังหนำมีกระแสคลื่นใต้น้ำปั่นป่วน การเดินทางครั้งนี้ต้องระมัดระวังให้มาก ดูแลความปลอดภัยของตนเองให้ดี ข้าจะรอทุกท่านกลับมาอย่างปลอดภัยที่ต้าหมิงฝู่”

หลู่เฮ่าประสานมือกล่าวเสียงดัง “พี่ใหญ่โปรดวางใจ ข้ารู้จักกะหนักเบา จะจัดการธุระของท่านน้าให้เรียบร้อยแน่นอน”

เยียนชิง อู่ซง สือซิ่ว และพี่น้องสามสกุลหยวนประสานมือพร้อมกันแล้วขานรับ “ท่านตาหลู่โปรดวางใจ พวกเราจะทุ่มเทสุดกำลัง ปกป้องโอรสที่สองให้ปลอดภัย!”

หลังกล่าวคำอำลากันแล้ว ทุกคนก็พลิกตัวขึ้นม้า กำลังจะออกเดินทาง หลู่เฮ่ากลับรั้งบังเหียนไว้ แล้วประสานมือคำนับเยียนชิง อู่ซง สือซิ่ว และพี่น้องสามสกุลหยวนอย่างจริงจัง ก่อนกล่าวเสียงดัง “การลงใต้ครั้งนี้หนทางไกล ต้องรบกวนทุกท่านช่วยเหลือแล้ว”

อู่ซงได้ยินดังนั้นก็ประสานหมัดตอบทันที “โอรสที่สองไม่ต้องเกรงใจ ข้ากับพี่ใหญ่ได้รับความเมตตาและการเลี้ยงดูจากท่านตาหลู่มาหลายปี ทั้งเสื้อผ้าอาหารและที่พักล้วนมาจากคฤหาสน์หลู่ การคุ้มครองความปลอดภัยของโอรสที่สองย่อมเป็นหน้าที่ของพวกเรา สมควรแล้ว”

สือซิ่ว เยียนชิง และพี่น้องสามสกุลหยวนก็เอ่ยสนับสนุนพร้อมกัน “พวกเราล้วนได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากตระกูลหลู่ ย่อมต้องทุ่มเทสุดกำลัง!”

หลังจากนั้นทุกคนก็ไม่พูดมากอีก หลู่เฮ่าหันกลับไปมองประตูคฤหาสน์หลู่เป็นครั้งสุดท้าย แล้วยกมือโบกเป็นสัญญาณ จากนั้นทั้งขบวนก็หันหัวม้า กีบม้าย่ำหมอกยามเช้าจนแตกกระจาย มุ่งหน้าไปยังท่าเรือคลองใหญ่อย่างเอิกเกริก ก่อนจะเดินทางต่อไปจนถึงท่าเรือแม่น้ำเว่ย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป