ศักราชหยวนผิงปีที่สี่ ปลายฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้ร่วงปลิวผ่านผิวน้ำในต้าหมิงฝู่ ภายในหอชาริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง มีเด็กหนุ่มนั่งอยู่อย่างเงียบสงบ
เขาสวมอาภรณ์สีดำสนิท ผมยาวดำขลับรวบไว้อย่างหลวม ๆ ด้วยแถบผ้าไหมสีดำลวดลายเข้ม คิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว สันจมูกโด่ง ใบหน้าขาวผ่องหล่อเหลาและมีโครงหน้าคมชัด
เด็กหนุ่มประคองถ้วยชาไว้ในมือ จิบเบา ๆ อย่างสำราญใจ ก่อนเงยหน้ามองผิวน้ำ ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำมืดหม่น ราวกับซ่อนหุบเหวลึกหมื่นจั้งเอาไว้
“ก๊อก ก๊อก……”
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำลายความเงียบในห้องรับรอง
“เข้ามา”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มใสกระจ่างและหนักแน่น ทว่าถ้อยคำแต่ละคำกลับแฝงด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง
“คุณชายรอง นายท่านส่งคนมาขอรับ บอกให้ท่านกลับคฤหาสน์”
บ่าวรับใช้หนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา ประสานมือค้อมกายรายงาน
เด็กหนุ่มกล่าวเรียบ ๆ ว่า “รู้แล้ว”
จากนั้นจึงวางถ้วยชา ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วพาบ่าวรับใช้ลงจากหอชาไปยังโต๊ะคิดเงิน
เจ้าของร้านที่อยู่หน้าโต๊ะรีบโบกมือ พลางกล่าวกับเด็กหนุ่มอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายรองหลู่เกรงใจกันเกินไปแล้ว ข้าจะรับเงินของท่านได้อย่างไร! ได้ยินว่าท่านเพิ่งสอบได้ตำแหน่งอูจวี่เหริน ค่าชาเพียงเล็กน้อยนี้ ขอให้เป็นน้ำใจจากข้าผู้เฒ่าเถิด อย่าได้เอ่ยถึงเงินทองอีกเลย”
เหล่าคนที่นั่งดื่มชาอยู่รอบข้างได้ยินเช่นนั้น บางคนจึงสะกิดคนร่วมโต๊ะแล้วถามว่า “คนผู้นั้นเป็นใครกัน เหตุใดเจ้าของร้านจึงนอบน้อมกับเขาถึงเพียงนี้ ถึงกับไม่รับเงินเลย”
“เจ้าไม่รู้จักเขาหรือ คงมาจากต่างถิ่นสินะ นั่นคือหลู่เฮ่า คุณชายรองแห่งจวนผู้รักษาสงบมณฑลเหอเป่ยเต่า หลู่จุ้นอี้ ปีนี้อายุเพียงสิบสอง แต่ได้ตำแหน่งอันดับหนึ่งในการสอบอูจวี่ของต้าหมิงฝู่รุ่นนี้แล้ว”
“อะไรนะ นั่นคือหลู่จุ้นอี้ผู้มีฉายาว่ากิเลนหยกหรือ”
“จะเป็นใครไปได้อีกเล่า ใต้เท้าหลู่บัญชาการทหารกว่าสิบหมื่นนายในมณฑลเหอเป่ยเต่า ปกป้องบ้านเมืองและประชาราษฎร์ ทั่วทั้งต้าหมิงฝู่มีใครบ้างไม่รู้จัก”
หลู่เฮ่าเหลือบตามองอย่างเฉยเมย ก่อนวางเงินลงตรงหน้าเจ้าของร้านเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “การค้าขายย่อมต้องยึดถือความเป็นธรรม เจ้าของร้านไม่ต้องปฏิเสธเช่นนี้” กล่าวจบก็พาบ่าวรับใช้เดินออกจากหอชาไปอย่างช้า ๆ
หลู่เฮ่ามองท้องฟ้าไกล พลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ ใครจะคิดว่าตนแค่นอนอยู่ที่บ้านดี ๆ ก็ยังทะลุมิติมาได้ แถมยังมาอยู่ในโลกที่ผสานเรื่องความฝันในหอแดงกับซ้องกั๋งเข้าด้วยกัน
ใช่แล้ว โลกที่ผสานความฝันในหอแดงกับซ้องกั๋ง สี่สุดยอดวรรณกรรมจีนมีมาถึงสองเรื่อง ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
พูดถึงการทะลุมิติของเขา เรื่องราวยิ่งลึกลับซับซ้อนเข้าไปใหญ่ หลังจากเพิ่งผ่านชีวิตทำงานสลับกะมาหนึ่งสัปดาห์ เขาก็กลับบ้านมาพักผ่อนชดเชยการนอนให้เต็มอิ่ม ทว่ายังไม่ทันได้หลับ ลูกแก้วสีเทาหม่นเม็ดหนึ่งก็พุ่งทะลุอากาศมาชนตัวเขาเข้าอย่างจัง
คราวนั้นเขาตายสนิทไม่เหลือสภาพ พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็กลายเป็นทารก ในสมองยังมีลูกแก้วสีเทาหม่นเพิ่มขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ซึ่งก็คือลูกแก้วที่ชนเขาจนตายนั่นเอง
แต่ไม่คิดเลยว่าลูกแก้วเม็ดนี้จะเป็นมณีฮุนตุ้นในตำนาน มิน่าเล่าเขาถึงถูกชนตายทั้งที่อยู่บ้านดี ๆ หากเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งความโกลาหล เขาก็ไม่แปลกใจแล้ว ช่างเป็นเรื่องที่คนอยู่ในบ้านแท้ ๆ แต่มณีกลับตกลงมาจากฟ้า
ชะตาฟ้าลิขิตจริง ๆ
ทว่าตอนนี้ลูกแก้วเม็ดนี้ยังไม่มีประโยชน์อะไรกับเขา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาอ่อนแอเกินไปหรือขาดสิ่งใด มันเพียงหมุนวนอยู่ในสมองของเขาไม่หยุด คอยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณและร่างกาย
ภายหลังเขาจึงได้รู้ว่าพี่ชายของตนเป็นถึงหลู่จุ้นอี้ผู้มีกิเลนหยกเป็นฉายาในเรื่องซ้องกั๋ง ส่วนมารดาของเขาก็เป็นพี่สาวของหลินหรูไห่ เรื่องราวช่างปั่นป่วนไปหมด
เช่นนั้นหลินไต้อวี้ก็กลายเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขา ส่วนหลินหรูไห่ก็กลายเป็นท่านน้าของเขา
เรื่องนี้ยังพอทำใจได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือโลกนี้ไม่ใช่เพียงโลกประวัติศาสตร์สมมติที่ผสานเรื่องราวเข้าด้วยกันอย่างธรรมดา แต่เป็นโลกที่มีวิถียุทธ์อยู่ด้วย
วิถียุทธ์ในโลกปัจจุบันแบ่งจากต่ำไปสูงเป็นเจ็ดขั้น ได้แก่ ขั้นกายเนื้อ ชั้นหลังปฐพี ขั้นก่อนกำเนิด ขั้นปรมาจารย์ ขั้นมหาปรมาจารย์ ขั้นเทพยุทธ์สวรรค์มนุษย์ และเซียนบก ส่วนขั้นกายเนื้อแบ่งย่อยได้สิบสองระดับ ได้แก่ ขัดเกลาผิวหนังและกล้ามเนื้อ เปลี่ยนเส้นเอ็น หล่อหลอมกระดูก บำรุงอวัยวะภายใน หล่อเลี้ยงอวัยวะ เปลี่ยนโลหิต ชำระไขกระดูก เปิดจุดลมปราณ เปิดเส้นชีพจร ฝึกปราณ และลมหายใจภายใน
ชั้นหลังปฐพีสามารถก่อปราณภายในได้เอง ส่วนขั้นก่อนกำเนิดฝึกปราณจนกลายเป็นพลังปราณแข็งแกร่ง ขั้นปรมาจารย์มีปราณแท้ในร่างกลั่นตัวเป็นแก่นแท้ พลังเหนือกว่าคนธรรมดาอย่างมาก ส่วนขอบเขตที่สูงกว่านั้น หลู่เฮ่าก็ไม่รู้แล้ว
เล่ากันว่าในยุคก่อนราชวงศ์ฉิน วิถียุทธ์รุ่งเรืองอย่างยิ่ง ผู้บรรลุขั้นก่อนกำเนิดมีอยู่ดาษดื่น ปรมาจารย์พบเห็นได้ทุกหนแห่ง กระทั่งผู้บรรลุขั้นเทพยุทธ์สวรรค์มนุษย์ก็มีอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีผู้ฝึกตนพลังปราณอีกด้วย
ทว่าเพราะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พลังวิญญาณฟ้าดินจึงเสื่อมถอยลงทุกวัน ส่งผลให้ยอดฝีมือขั้นก่อนกำเนิดในปัจจุบันพบเห็นได้ยากยิ่ง ส่วนปรมาจารย์นั้นนับเป็นยอดฝีมือผู้พิทักษ์แคว้น
ด้วยเหตุนี้ ราชสำนักต้าโจวในปัจจุบันจึงให้ความสำคัญกับยอดฝีมือวิถียุทธ์อย่างยิ่ง ทั้งยังจัดการสอบอูจวี่ ขอเพียงมีฝีมือเพียงพอและสอบผ่าน ก็จะได้รับตำแหน่งและเข้ารับราชการทหารได้
ส่วนพี่ชายของเขา หลู่จุ้นอี้ เป็นยอดฝีมือขั้นก่อนกำเนิด นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลู่จุ้นอี้ได้เป็นผู้รักษาสงบแห่งมณฑลเหอเป่ยเต่า ทั่วทั้งมณฑลเหอเป่ยเต่ามีเพียงผู้ตรวจการมณฑลเท่านั้นที่มีฐานะเสมอกับพี่ชายของเขา
ยิ่งไปกว่านั้น พี่สะใภ้ของเขาก็ไม่ใช่สกุลเจี่ยในเรื่องซ้องกั๋ง แต่เป็นโจว ธิดาสายตรงของอ๋องแห่งแคว้นลู่ ส่วนหลี่กู่ก็ถูกหลู่เฮ่าหาข้ออ้างกำจัดไปแล้ว
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลู่เฮ่าก็หรี่ตาลงแล้วพึมพำกับตนเองว่า
“ตอนนี้การฝึกตนของข้าก็มาถึงช่วงต้นของชั้นหลังปฐพีแล้ว พลังจิตยังสามารถควบคุมวัตถุหนักนับหมื่นจินได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่ามณีฮุนตุ้นจะเปิดเผยความลับให้ข้ารู้ได้เมื่อไร มีสมบัติล้ำค่าดุจขุนเขาอยู่ตรงหน้า แต่กลับแตะต้องไม่ได้ ช่างโหดร้ายกับข้าเหลือเกิน”
จากนั้นหลู่เฮ่าก็หันกาย พาบ่าวรับใช้คนนี้ออกเดินไปทางคฤหาสน์หลู่
เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ หลู่เฮ่ายกมือจัดแถบผ้าไหมที่รวบผม ก่อนก้าวตรงไปยังโถงใหญ่
ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูโถงหลัก สายตาของเขาก็กวาดไปทั่ว แล้วเห็นพี่ชายของตนนั่งอยู่ทางซ้ายของที่นั่งประธาน ก้มหน้าอ่านจดหมายในมืออย่างละเอียด ปลายนิ้วลูบไล้แผ่นกระดาษเบา ๆ สีหน้าเคร่งขรึม
ข้างกายมีคนผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่ นั่นคือเยียนเสี่ยวอี้ บ่าวผู้ซื่อสัตย์
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของพี่ชาย หลู่เฮ่าจึงถามว่า “พี่ใหญ่ เห็นท่านเคร่งเครียดเช่นนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
หลู่จุ้นอี้วางจดหมายลงบนโต๊ะ เงยหน้ามองหลู่เฮ่า “ไม่มีอะไรมาก เป็นเรื่องทางท่านน้าที่หยางโจว”
“ทางหยางโจวหรือ ท่านน้าหลินเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
หลู่จุ้นอี้พยักหน้า กล่าวเสียงหนักว่า “ท่านน้าดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการเกลือ ช่วงนี้พบหลักฐานแล้วว่าพ่อค้าเกลือเหล่านั้นสมคบกับขุนนางและแจ้งจำนวนใบอนุญาตเกลือเกินจริง จึงคิดจะจัดการพ่อค้าเกลือพวกนั้น”
เขาหยุดครู่หนึ่ง ปลายนิ้วแตะลงบนหน้ากระดาษเบา ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นหลายส่วน “แต่พ่อค้าเกลือเหล่านี้ปักหลักอยู่ในเจียงหนานมาหลายปี รากฐานแน่นหนา มีพรรคพวกมากมาย ทุกคนล้วนมั่งคั่งและโหดเหี้ยม อีกทั้งยังมีผู้มีอำนาจในเมืองหลวงหนุนหลัง”
“ท่านน้ากระทบผลประโยชน์ของพวกเขา ข้าเกรงว่าคนถ่อยกลุ่มนี้จะจนตรอกแล้วกัดไม่เลือก ลอบเสี่ยงลงมือทำร้ายท่านน้าหญิง รวมถึงน้องสาวและน้องชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ท่านน้าจึงเขียนจดหมายมาขอให้ข้าจัดสรรยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งลงใต้ไปหยางโจว เพื่อคุ้มครองให้ครอบครัวของท่านปลอดภัย”
หลู่เฮ่าฟังจบก็ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นทันทีว่า “พี่ใหญ่ พ่อค้าเกลือเจียงหนานปักหลักมานาน คาดว่าคงเลี้ยงยอดฝีมือไว้ไม่น้อย มิฉะนั้นผู้ตรวจการเกลือหลายคนก่อนหน้านี้คงไม่กลับไปมือเปล่ากันหมด องครักษ์ธรรมดาเกรงว่าจะคุ้มครองได้ไม่ทั่วถึง
“ไม่สู้ให้ข้ากับพี่เสี่ยวอี้ไปเถิด พี่เสี่ยวอี้มีวรยุทธ์ชั้นหลังปฐพีขั้นกลาง ส่วนข้าก็บรรลุชั้นหลังปฐพีแล้ว พวกเราสองคนพาองครักษ์ไปด้วยอีกจำนวนหนึ่ง รับรองว่าจะไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน”