ถังอวิ๋นไห่รู้สึกราวกับหัวสมองดัง "อื้อ" ขึ้นมา แทบจะยืนไม่ติดพื้น "ถังเซียว ต่อให้ล้อเล่นก็ต้องดูสถานที่บ้าง ที่นี่ใช่ที่ให้แกมาบ้าบิ่นได้หรือ? ยังไม่รีบลงไปอีก!"
ฮั่นเสวี่ยไม่แม้แต่จะหันไปมอง สบตาถังเซียวแล้วเอ่ย "แล้วไงต่อ? ถังเซียว นี่ถือว่าแกยั่วยุข้าหรือ?"
ถังเซียวปล่อยพลังเต็มพิกัด วาจาก็ไร้ความเกรงอกเกรงใจ "ถ้าคุณหนูใหญ่สกุลฮั่นคิดว่านี่คือการยั่วยุ ก็ถือว่าฉันถังเซียวยั่วยุคุณแล้วกัน!"
ฮั่นเสวี่ยก็ไม่โกรธ "แกไปเอาความมั่นใจมาจากไหน? ไม่กลัวข้าทำลายตระกูลถังของพวกแกหรือ?"
ถังเซียวถามกลับ "จะไม่กลัวได้ยังไง? ด้วยพลังของตระกูลฮั่น แค่คุณหนูใหญ่สกุลฮั่นเอ่ยปากคำเดียว ตงไห่ก็ไม่มีทางรอดสำหรับตระกูลถังอีกต่อไป!"
ฮั่นเสวี่ยยิ่งสงสัย "แล้วแกยังกล้ายั่วยุข้าอีก?"
ถังเซียวไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว "เมื่อครู่คุณหนูใหญ่ฮั่นเอาแต่พูดถึงการเกิดมาเป็นคนและเอาใจเขามาใส่ใจเราติดปาก วางท่าทีไว้สูงส่งเสียจนแม้แต่ฉันถังเซียวยังฟังแล้วรู้สึกละอายใจ แต่ตอนนี้เจอคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้กลับจะใช้พลังอำนาจครอบครัวมารังแก ไม่รู้สึกว่ามันย้อนแย้งบ้างหรือ?"