เมื่อคำพูดของฮั่นเสวี่ยสิ้นสุดลง มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินขึ้นมาชี้พลางกล่าวว่า "ใช่แล้ว เขานั่นแหละ!"
ฮั่นเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า
เฉินหยิงเข้าใจความหมายจึงเดินเข้าไปหา และโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็เงื้อมือตบฉาดดังสนั่น แค่นี้ไม่เพียงทำให้ถังเฉินตะลึงงัน แต่ยังเหยียบย่ำหน้าตาของตระกูลถังทั้งหมดลงกับพื้น!
ฮั่นเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ไอ้พวกเสเพลไร้ราศี กล้าดียังไงมาตอแยผู้หญิงตระกูลฮั่น ใครง้างให้แกนัก?"
"ฟังให้ดี ตระกูลฮั่นเราแม้จะไม่ชอบวางตัวเป็นสกุลสูงศักดิ์ แต่ก็มีขนบธรรมเนียมและกฎเกณฑ์ วันนี้ขอไว้หน้าคุณชายฉินสักครั้ง ฉันไม่อยากถือสาหาความ แต่ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ระวังขาหมาตัวเองให้ดี เข้าใจไหม?"
ถังเฉินยังจะกล้าพูดอะไรอีก ทำได้แต่รับคำยืนยันซ้ำ ๆ พลางถอยออกไปอย่างหน้าช้ำใจ
เดิมทีคิดว่าเรื่องจะจบลงเท่านี้ แต่ไม่นึกเลยว่า ฮั่นเสวี่ยจะหันไปทางอื่น "ก่อนที่ฉันจะมาถึง ได้ยินว่าพวกตระกูลถังเหิมเกริมมาก ถึงขั้นคิดจะไล่แขกที่ฉันเชิญออกจากงาน? มีเรื่องนี้ด้วยหรือ?"
คำถามเรียบ ๆ ที่ฟังดูธรรมดาที่สุดประโยคหนึ่ง กลับทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงพุ่งขึ้นไปอีกระดับ!