หวังตงไม่ตอบ "ฮั่นเสวี่ยให้คุณมาถามผม?"
เฉินหยิงยักไหล่ "เปล่า เป็นความอยากรู้ส่วนตัวล้วน ๆ แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องนี้เด็ดขาด"
หวังตงยิ้มน้อย ๆ "พี่เฉิน นี่ถือเป็นคำเตือนด้วยความหวังดีหรือเปล่า?"
เฉินหยิงพูดตรงไปตรงมา "อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ก้าวก่ายการตัดสินใจของนาย แต่ในเมื่อนายเรียกฉันว่าพี่ ฉันก็ต้องพูดความจริง"
"งานแต่งของฉินเฮ่าหนานกับถังเซียวเป็นเรื่องที่รู้กันไปทั่วตงไห่แล้ว นายเข้ามาแทรกกลางคันไม่เหมาะ ต่อให้ไม่นับว่าไปมีเรื่องกับฉินเฮ่าหนาน ตระกูลถังก็ไม่มีทางเห็นน้ำใจนาย"
"ที่สำคัญที่สุด ถังเซียวไม่ใช่ผู้หญิงที่จะอยู่กินไปวัน ๆ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่คำดูถูก นายน่าจะเข้าใจที่ฉันหมายถึง เพราะงั้นไม่ว่านายจะตัดสินใจยังไง ฉันหวังว่านายจะไตร่ตรองให้ดี!"
ยังไม่ทันที่หวังตงจะตอบเสียง คนใกล้ ๆ ก็เดินเข้ามา
เฉินหยิงหันไปมอง ถือแก้วเหล้าไว้ แล้วยืนนิ่งอยู่ข้างหวังตง
คนที่มาคือคนจากตระกูลถัง คุณนายถังเดินรั้งท้าย ทำให้คนอื่นอ่านสีหน้าไม่ออก
ถังอวิ๋นไห่เอ่ยปากก่อน ท่าทางการวางตัวที่เคยหยิ่งแต่ตอนนี้กลับนอบน้อม กลับไม่เห็นแววขัดเขินบนใบหน้าเลยสักนิด "น้องชายหวัง เรื่องก่อนหน้านี้ฉันถามกั่วกั่วจนรู้เรื่องชัดเจนแล้ว เรื่องวันนี้ขอโทษจริง ๆ เหล้านี้ถือเป็นการขอขมา!"