ไม่รอให้คุณพ่อถังเอื้อนเอ่ย หวังตงก็ประกาศกร้าวว่า “คุณลุงถัง ผมเข้าใจที่ท่านรักและหวงลูกสาว แต่ขอโทษนะครับ สิ่งที่ท่านพูดเมื่อกี้ผมเกรงว่าจะทำไม่ได้!”
คุณพ่อถังไม่ได้แปลกใจ “แล้วนายทำอะไรได้?”
หวังตงพูดอย่างจริงจัง “ผมรับประกันได้ว่า จะไม่ให้ใครมารังแกเธอ!”
คุณพ่อถังย่นคิ้วเล็กน้อย “แค่นี้เอง?”
หวังตงถามกลับ “แค่นี้ยังไม่พออีกหรือครับ?”
คุณพ่อถังหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นนายก็ยังห่างไกลจากลูกเขยในอุดมคติของฉันมากโข!”
หวังตงก็หัวเราะตาม “ถ้าลูกเขยในอุดมคติของท่านคือคนแบบฉินเฮ่าหนาน งั้นผมก็คงห่างไกลจริง ๆ และผมจะไม่มีวันเป็นคนแบบนั้นเด็ดขาด!”
คุณพ่อถังมองหวังตงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “คนหนุ่มมีกระดูกยโสเป็นเรื่องดี แต่การเผยคมเสียดฟ้าอาจไม่ดีเสมอไป ฉันกลับหวังให้ลูกสาวโง่ ๆ ของฉันคิดได้ในอีกสามเดือนข้างหน้า ไม่อย่างนั้นต่อไปเธอคงได้กินน้ำตาต่างข้าวเสียแล้ว!”
“บุหรี่ยังมีอีกไหม? ขออีกสักมวนสิ”
อีกด้านหนึ่ง คุณนายถังจ้องมองลูกสาวอยู่นาน ก่อนถามอย่างเคร่งขรึมว่า “คิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ?”