หวังตงคาบบุหรี่ไม่ขยับ พลางเอ่ยอย่างจนใจว่า "ดูท่าคงเป็นไปไม่ได้จริง ๆ"
คุณพ่อถังยังคงถามต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ "แล้วคุณล่ะ? คุณจะยอมเปลี่ยนนิสัยเพื่อเสี่ยวเสี่ยวไหม?"
หวังตงตอบตามตรง "ดูท่าคงไม่เปลี่ยนเหมือนกัน"
คุณพ่อถังไม่โกรธ "เห็นไหม นี่แหละคือปัญหา ดูจากนิสัยของคุณ น่าจะเป็นเด็กที่ลำบากมาตั้งแต่เล็ก ฐานะทางบ้านคงไม่ดีนัก และจากคำพูดของคุณแล้ว ดูเหมือนคุณจะไม่ได้มีการศึกษาสูง ถ้าฉันเดาไม่ผิด คุณน่าจะจบแค่มัธยมปลายใช่ไหม?"
หวังตงยิ้ม "คุณอา ขอโทษด้วยครับ คุณพูดถูก ผมจบแค่มัธยมต้นครับ"
คุณพ่อถังสำลักควันบุหรี่กะทันหัน ไอชุดหนึ่ง หน้าแดงก่ำว่า "อย่างน้อยคุณก็ไม่ปิดบัง"
หวังตงไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย สีหน้าสงบนิ่งว่า "ไม่มีอะไรต้องปิดบังครับ ด้วยความรักที่คุณอามีต่อเสี่ยวเสี่ยว ต่อให้ผมไม่พูด คุณอาต้องสืบประวัติผมอยู่แล้ว"
"ใช่แล้ว หวังตงผมเคยลำบาก ผมไม่มีทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่เด็ก มีน้องสาวบุญธรรมที่พึ่งพากัน เราพเนจรด้วยกันมา โตมาด้วยกัน จะว่าถึงขั้นแย่งอาหารกับหมาข้างถนนก็อาจจะเกินจริง แต่ผมเคยขอทาน เคยคุ้ยถังขยะ และเคยเก็บขยะขาย"