หวังตงพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า “ผมไม่ได้ป่วยนะ และผมก็เพิ่งล้างมือมา ท่าทางแกะกุ้งอาจดูไม่ค่อยสวย แต่รับรองว่าสะอาดแน่นอน คุณวางใจกินได้เลย”
ถังเซียวตอบอย่างดื้อรั้นว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่กิน!”
หวังตงขมวดคิ้ว “คุณดื่มเหล้าตอนท้องว่าง แล้วยังยืนนานขนาดนั้นอีก ไม่กินอะไรเลยไม่ได้นะ เมื่อกี้ผมดูแล้ว มีแต่กุ้งตัวนี้ที่ร้อน นอกนั้นเป็นของเย็นหมด ถ้าคุณไม่ชอบ เดี๋ยวผมไปหาพวกข้าวหรือของหนักมาให้!”
ถังเซียวกุมขมับ รู้สึกเหมือนสื่อสารกับหวังตงไม่รู้เรื่อง พอปรับอารมณ์ได้ เธอถึงกดเสียงถาม “หวังตง คุณรู้ไหมว่านี่มันงานอะไร?”
หวังตงตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “รู้สิ งานวันเกิด ยังไงเหรอ?”
ถังเซียวพูดด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ “ทุกคนกำลังรอคุณหนูใหญ่สกุลฮั่นตัดเค้ก แล้วคุณลากฉันมานั่งกินข้าว มันเหมาะหรือไง?”
หวังตงถามกลับ “ไม่เห็นจะไม่เหมาะตรงไหน? คุณถังเซียวเมื่อกี้ยังไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แม้กระทั่งมองทั้งงานด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วอยู่ๆ ตอนนี้ทำไมถึงหวั่นเกรงไปหมด?”