ถังเซียวไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว “ฮั่นเสวี่ยเป็นอะไรไป พวกเราต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน มีอะไรที่เทียบกันไม่ได้?”
ฉินเฮ่าหนานทำเหมือนได้ยินเรื่องตลก “เจ้าพูดจริง?”
ถังเซียวแววตาแข็งกร้าว “ถ้าให้ข้าเริ่มจากจุดเดียวกัน ข้าจะเปล่งประกายกว่าเขาร้อยเท่าพันทวี เจ้าเชื่อไหม?”
ฉินเฮ่าหนานตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “บางทีอาจใช่ แต่ว่าตอนนี้เจ้ายังมีโอกาสนั่นอีกหรือ?”
ก่อนที่ถังเซียวจะตอบ ฉินเฮ่าหนานลดเสียงลงต่ำ พูดเตือนอย่างดุดัน “ถังเซียว อย่าให้ข้าต้องย้ำเตือนเจ้าครั้งที่สอง อีกสักครู่ต่อหน้าฮั่นเสวี่ย ทางที่ดีเก็บความหยิ่งทะนงและความนับถือตัวเองที่น่าสงสารนั่นของเจ้าไปซะ!”
“ไม่ว่าท่านผู้หญิงใหญ่จะพูดอะไร เจ้าก็จงฟังอย่างว่าง่าย ไม่ว่าท่านผู้หญิงใหญ่จะทำอะไร เจ้าก็จงรอรับใช้อย่างว่าง่าย หากกล้าแตะต้องท่านผู้หญิงใหญ่ให้ไม่สบอารมณ์แม้แต่น้อย อย่าหาว่าข้าไม่ให้เกียรติเจ้าล่ะ!”
ระหว่างที่พูด เสียงดนตรีก็หยุดลงทันควัน!
ฮั่นเสวี่ยเดินมาถึงเบื้องหน้าผู้คน แววตาจับจ้องไปที่ฉินเฮ่าหนานเป็นคนแรก!
ทุกคนเก็บเสียงโดยไม่รู้ตัว ฉินเฮ่าหนานเข้าใจความหมาย รีบพาถังเซียวเข้าไปใกล้ แล้วพูดอย่างเคารพนอบน้อมว่า “ท่านผู้หญิงใหญ่ ข้ามาแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้ก็คือ...”