บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด หวังตงไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร ยิ่งอีกฝ่ายเป็นพ่อของถังเซียว เขาก็ไม่มีประสบการณ์รับมือเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม คุณพ่อถังกลับเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน "เมื่อกี้เห็นบุหรี่แกดีอยู่ ลองให้ข้าสักตัวสิ"
หวังตงประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยื่นบุหรี่ให้อย่างนอบน้อม "คุณลุงก็ชอบเหมือนกันหรือครับ"
เปลวไฟวาบขึ้น คุณพ่อถังตบหลังมือหวังตงเบา ๆ หรี่ตาสูดควันเข้าลึก
ครู่ใหญ่ต่อมา เขาจึงพ่นควันพลางเอ่ยว่า "ใช่ ข้าเลิกบุหรี่มาเกือบยี่สิบปีแล้ว สบายใจจริง ๆ"
หวังตงตกใจ "คุณลุง นี่คุณ..."
คุณพ่อถังโบกมือ หันมายิ้มพลางกล่าวว่า "ลุงดูออกว่าแกเป็นเด็กดี มีความรับผิดชอบ องอาจ และเลือดนักสู้ ถ้าเสี่ยวเสี่ยวชอบแจจริง ลุงก็สนับสนุนพวกแก"
หวังตงนิ่งอึ้งไปชัดเจน ท่าทางสุภาพอ่อนโยนของคุณชายถังช่างแตกต่างกับคุณนายถังราวฟ้ากับดิน
คุณพ่อถังกลับเปลี่ยนน้ำเสียงอีกครั้ง "แน่นอน ข้าเป็นลูกเขยเข้าบ้านตระกูลถัง วาจาไร้น้ำหนัก คำพูดของข้าคนตระกูลถังไม่เคยฟัง ดังนั้นแกก็อย่าไปคาดหวังอะไร ข้าจะไม่ช่วยพูดแทนแก และยิ่งไม่ช่วยออกหน้าให้"