หวังตงไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นยืนริมหน้าต่างแล้วนิ่งเงียบ “แต่งงาน? ตอนนี้ฉันเป็นแค่คนขับรถรับจ้าง จะมีผู้หญิงคนไหนมองฉัน?”
ฮั่นเสวี่ยเชิดหน้าอย่างหยิ่งทะนง “นั่นพวกนางตาถั่ว!”
หวังตงเหลียวกลับมามองอย่างจนใจ “มีแต่เธอนี่แหละที่ปลอบฉัน”
ฮั่นเสวี่ยทำหน้าจริงจัง “ไม่ได้ปลอบ ตั้งแต่เด็กฉันบอกตัวเองเสมอ โตขึ้นจะเป็นภรรยาของพี่!”
เมื่อเห็นหวังตงไม่ปริปาก ฮั่นเสวี่ยก็จับแขนเขาไว้เงียบ ๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงซับซ้อน “บอกฉันได้ไหม ตอนนั้นนางพูดอะไรกับพี่ ทำไมจู่ ๆ พี่ถึงจากไปไม่ร่ำลา ห้าปีมานี้พี่ไปอยู่ที่ไหน”
“พี่รู้ไหม ตลอดหลายปีมานี้ฉันคลั่งตามหาพี่ไปทั่ว แต่พี่ก็หายไปราวกับอากาศ ฉันไม่กล้าหยุดนิ่งเลยสักนิด กลัวว่าตัวเองจะดีไม่พอ รอพี่กลับมาฉันกลัวว่าพี่จะรังเกียจ!”
หวังตงสะเทือนอารมณ์ราวกับส่วนลึกที่สุดในใจถูกใครแตะต้อง มือยกขึ้นวางบนแก้มฮั่นเสวี่ยโดยไม่รู้ตัว “อย่าถามอะไร อย่าสนอะไร เธอแค่จำไว้ว่าฉันจะเป็นพี่ชายของเธอตลอดไป ไม่ว่าฉันทำอะไร ก็เพื่อเธอทั้งนั้น!”