หวังตงทำหน้าดุ "รีบวางลงเถอะ เธอเป็นสาวใหญ่แล้ว ทำแบบนี้มันดูไม่ดีนะ"
ฮั่นเสวี่ยเม้มปากแน่น "กลัวอะไรล่ะ พี่ไม่ใช่คนอื่น แถมตอนเด็กพี่ยังอาบน้ำให้ฉันเลย มีอะไรที่พี่ไม่เคยเห็นบ้าง"
หวังตงเขินจนหน้าแดงก่ำ "ตอนเด็กก็ส่วนตอนเด็กสิ มันจะเหมือนกันได้ยังไง ตอนนั้นเธอผอมเหมือนลิง ถ้าฉันไม่บอก ใครก็คงนึกว่าเธอเป็นทอม"
ฮั่นเสวี่ยจับจังหวะที่หวังตงหน้าจ๋อยได้ จึงหยอกว่า "พี่ชาย แล้วตอนนี้พี่หน้าแดงทำไมล่ะ เป็นไง เสน่ห์ของฉันใหญ่หลวงนักใช่ไหม"
หวังตงจนด้วยเกล้า จึงทรุดนั่งลงอย่างจนใจ "ตกลงเธอจะใส่หรือไม่ใส่"
ฮั่นเสวี่ยอ้อนอย่างที่เห็นได้ยาก ยื่นเท้าไปให้อีกรอบ "ฉันจะใส่"
หวังตงหมดทางสู้ จึงเอื้อมมือไปหยิบรองเท้าส้นสูงจากกล่อง พลางจับข้อเท้าเรียวบางของเธอมา ฝ่าเท้าเรียบลื่น ผิวละเอียดอ่อน ปลายนิ้วเท้าขาวดุจหิมะใสวาว หวังตงไม่เพ่งมองแม้แต่น้อย ตลอดกระบวนการก็ไม่มีการกระทำที่เกินเลยแม้แต่นิด
ฮั่นเสวี่ยเย้า "มองไม่ออกเลยนะ มืออาชีพเหมือนกัน เคยสวมให้ผู้หญิงอื่นมางั้นหรือ"
ในใจหวังตงผุดชื่อของถังเซียวขึ้นมาลอย ๆ มือที่กำลังขยับก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ
กำปั้นของฮั่นเสวี่ยกำแน่นขึ้นอย่างเงียบ ๆ แต่ปากกลับฉลาดพอที่จะไม่ถามต่อ "พี่ชาย ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดที่ให้ฉันนะวันนี้ ฉันชอบมาก"