ภายใต้การนำทางของเฉินหยิง ทั้งสองมุ่งตรงไปยังส่วนลึกของคฤหาสน์
เมื่อมาถึงหน้าประตู เฉินหยิงหยุดฝีเท้าในระยะที่เหมาะสม ค่อยๆ โค้งตัวกล่าวว่า "เสี่ยวตง เธอเข้าไปเองเถอะ คุณหนูรออยู่ข้างใน"
หวังตงกล่าวขอบคุณ แล้วผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นตรงหน้าเป็นภาพที่สะกดสายตาอย่างรุนแรง!
ฮั่นเสวี่ยยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง ผมเผ้ารวบขึ้นสูง ลำคอเรียวยาว ร่างกายสวมชุดราตรีสีขาวนวลดุจแสงจันทร์ที่ตัดเย็บพอดีตัว แม้แต่งานฝีมือและรอยเย็บก็ประณีตบรรจง ทั้งยังขับเน้นสัดส่วนอันงดงามของเธอได้อย่างถึงที่สุด!
ชุดราตรีเป็นดีไซน์เปลือยหลัง แสงระยิบระยับจากโคมระย้าที่ทอดยาวจากหัวไหล่ลงมาถึงเอว ผิวขาวนวลเนียนถูกแสงอ่อนๆ ไล้เคล้า แผ่นหลังแทบไร้ที่ติ เมื่อผสานกับตุ้มหูคริสตัลที่ห้อยอยู่ข้างใบหู ก็ก่อเกิดมนตร์เสน่ห์อันมิอาจบรรยาย ราวกับเจ้าหญิงเอลฟ์ผู้สูงศักดิ์ ทั่วทั้งร่างแผ่ความงามที่ทำให้คนมิอาจบังอาจคิดล่วงเกิน!
เมื่อประตูด้านหลังปิดลง ฮั่นเสวี่ยค่อยๆ หันกาย ยิ้มหวาน โลกทั้งใบพลันไร้สีสัน "งามไหม?"
หวังตงพยักหน้า "งาม!"
ฮั่นเสวี่ยกัดมุมปาก น้ำเสียงหนักแน่น "คืนนี้ฉันสวมเพื่อเธอโดยเฉพาะ และจะให้เธอเป็นคนแรกที่ได้เห็น!"