หยางเฉิงลืมตาขึ้น แววตาสงบนิ่งกระจ่างใส “เรียนท่านประมุข ข้าน้อยลงชื่อสมัครแล้วขอรับ”
“ดูจากจิตกระบี่ที่เจ้าเผยออกมาเมื่อครู่”
หลี่เต้าอีเอ่ย “หรือว่าเจ้ายังคิดจะแย่งชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศในการประลองใหญ่ครั้งนี้?”
หยางเฉิงสบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย “เป็นเช่นนั้นขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความขุ่นข้องใจประหลาดที่เกิดขึ้นเพราะรูปโฉมของอีกฝ่ายก็พลันเอ่อท้นขึ้นมาอีกครั้ง หลี่เต้าอีอดหัวเราะเยาะไม่ได้ “อาศัยเจ้าน่ะหรือ?”
หยางเฉิงไม่ได้โต้เถียง เพียงเอ่ยเรียบ ๆ “ข้าน้อยย่อมทุ่มเทสุดกำลังขอรับ”
เห็นท่าทีสงบนิ่งราวเมฆลอยลมคล้อยของเขาแล้ว หลี่เต้าอีก็ยิ่งขัดตา โบกมืออย่างรำคาญใจ “พอแล้ว เจ้ากลับไปได้”
“ข้าน้อยขอตัว”
หยางเฉิงคารวะอีกครั้ง ก่อนหมุนกายจากไปอย่างสง่าผ่าเผย
สวี่ซือเยว่รีบเอ่ย “ท่านประมุข ข้าจะไปส่งเขาเจ้าค่ะ”
กล่าวจบ นางก็เดินตามออกไป
ด้านนอกตำหนัก สวี่ซือเยว่เร่งฝีเท้าสองสามก้าวตามหยางเฉิงทัน แล้วยิ้มร่าเอ่ยเสียงเบา “ศิษย์รัก อย่าใส่ใจคำพูดของท่านประมุขเลย เขาก็เป็นคนเช่นนั้นแหละ แค่ริษยาเจ้าเท่านั้น”
หยางเฉิงชะงักฝีเท้า สีหน้าเผยความประหลาดใจ “ริษยาข้าหรือ?”
เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
หลี่เต้าอี ประมุขอารามมรรคา เป็นหนึ่งในมหาอำนาจชั้นแนวหน้าของแดนเทพหงเหมิง พลังบำเพ็ญลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ทั้งยังมีฐานะสูงส่งยิ่ง จะมาริษยาศิษย์อย่างเขาได้อย่างไร
สวี่ซือเยว่ขยับเข้าใกล้ ลดเสียงลงพร้อมเอ่ยอย่างหยอกเย้า “ใช่แล้ว ริษยาแน่นอน อย่าเห็นว่าเวลานี้เขาดูสง่างามดุจเซียน รูปงามไม่ธรรมดา ทั้งหมดนั้นล้วนพึ่งพายาโอสถกับอิทธิฤทธิ์ประคับประคองไว้ เขาทนเห็นคนอื่นเกิดมาหน้าตาดีกว่าไม่ได้ที่สุด เมื่อครู่เจ้าไม่สังเกตหรือว่า ตั้งแต่แรกเห็นเจ้า สีหน้าเขาก็ดูไม่ค่อยดีแล้ว”
หยางเฉิง “……”
เขาลองนึกย้อนถึงสีหน้าและน้ำเสียงของท่านประมุขเมื่อครู่ ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้างจริง ๆ