“ยอดเยี่ยมจริง ๆ กับคำว่า ‘เขตแดนจิตแห่งข้า’ สหายเต๋าหยางช่างเก่งกาจสมคำร่ำลือ”
เมิ่งฮ่าวหรานหัวเราะเสียงกังวาน ประกายในดวงตาฮึกเหิมยิ่งกว่าเดิม
เขาชี้นิ้วอีกครั้ง “พู่กันตัดสินวสันตสารท หนึ่งอักษรชี้คุณโทษ ฟัน!”
อักษรโบราณคำว่า “ฟัน” พลันรวมตัวขึ้น อัดแน่นด้วยเที่ยงธรรมอันน่าเกรงขามที่ใช้ตัดสินความดีชั่วและชี้ขาดความเป็นความตายของผู้คน ก่อนฟาดลงใส่หยางเฉิงประหนึ่งดาบสวรรค์
การฟันครั้งนี้แฝง “กฎ” แห่งสำนักปราชญ์ เป็นตัวแทนของการพิพากษาตามระเบียบ
“มาได้ดี!”
หยางเฉิงไม่หลบเลี่ยง เจตจำนงกระบี่อันแข็งแกร่งรวมตัวที่ปลายนิ้ว “กระบี่ต้าจี่ ฟันลวงสลายมายา!”
ฉึก!
ปราณกระบี่เจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งแตะอักษรโบราณคำว่า “ฟัน” ราวกับสามารถตัดขาดวัฏจักรแห่งเหตุและผลได้
ตูม!
อักษรโบราณแตกสลาย ปราณกระบี่มอดดับ
ร่างของทั้งสองสั่นไหวพร้อมกัน การปะทะครั้งแรกเสมอกันอย่างสูสี
“รับกระบวนท่าข้าอีกสักครั้ง แม่น้ำยาวแห่งความเที่ยงธรรม ซัดถาโถมทั่วแปดทิศ!”
เมิ่งฮ่าวหรานประสานมือเสมือนโอบกอดสิ่งใดไว้ พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่รอบกายทะลักออกมาดุจเขื่อนแม่น้ำพังทลาย ก่อเป็นสายน้ำแห่งความเที่ยงธรรมที่ทอดขวางทั่วลานประลอง
กลางสายน้ำนั้น เงาของปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนกำลังขับขานคัมภีร์ พลังแห่งการชี้นำสั่งสอนหลอมรวมกับพลังสะกดข่ม ก่อนโถมเข้าใส่หยางเฉิง
หยางเฉิงขยับความคิด แผ่นอิฐบรรพจารย์เต๋าพลันปรากฏขึ้นในมือ จากนั้นเขาก็เหวี่ยงมันฟาดใส่สายน้ำแห่งความเที่ยงธรรมที่กำลังโหมซัดเข้ามา
บนแผ่นอิฐมีพลังเต๋าต้าจี่พันรัด ราวกับบรรจุน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้
ครืน ๆ ๆ!
ชั่วพริบตา แผ่นอิฐปะทะกับสายน้ำแห่งความเที่ยงธรรมอย่างดุดัน
สายน้ำแห่งความเที่ยงธรรมถูกแผ่นอิฐที่แฝงพลังแห่งโลกฟาดจนขาดสะบั้น สายน้ำไหลย้อนกลับ เงาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนส่งเสียงคร่ำครวญ ก่อนแตกสลายหายไปอย่างรวดเร็ว
เมิ่งฮ่าวหรานครางกระอักกระอ่วน ถอยหลังไปสามก้าว สีหน้าฉายแววเคร่งขรึม
“แผ่นอิฐบรรพจารย์เต๋าสมคำร่ำลือจริง ๆ”
เขาสูดหายใจลึก รู้แล้วว่าคงเอาชนะด้วยวิธีธรรมดาได้ยาก