ผ่านด่านตรวจชายแดนของฝั่งเรามา เดินหน้าไปอีกไม่กี่ร้อยเมตร ก็ถึงด่านศุลกากรของฝั่งพวกหมีขาว ภาพที่เห็นเปลี่ยนไปในพริบตา
ถ้าจะบอกว่าฝั่งเรานั้นแออัดแต่ก็ยังมีระเบียบ งั้นฝั่งนี้คงต้องใช้คำว่า "โกลาหล" และ "ป่าเถื่อน" มาบรรยาย
หน้าเรือนแถวยาวปูนเปลือยเตี้ย ๆ ทรุดโทรม ทหารหมีขาวสะพายปืน ตะโกนเอะอะ สีหน้าฉุนเฉียวไม่มีความอดทน
พวกเขาดักสกัดคนเดินถนนกับรถที่ผ่านไปมาอย่างส่งเดช กระชากเปิดกระเป๋าสัมภาระอย่างหยาบคาย ข้าวของข้างในมักถูกฉวยโยนลงพื้นกระจุยกระจาย
พวกพ่อค้าเร่ชาวจีนที่มาทำมาค้าขายชัด ๆ พากันยิ้มประจบ ยื่นบุหรี่ให้ ยัดเงิน พยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ถูกพวกทหารผลักออกอย่างรำคาญ ขนส่งของกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ไม่มีใครสนใจ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเก็บอย่างลุกลี้ลุกลน
เสียงเถียง เสียงตวาดของทหาร เสียงแตรรถ ดังประดังปนเปกันไปหมด
ลู่เหวย์มองภาพนี้อย่างสงบ สายตาไม่มีระลอกคลื่น แต่ส่วนลึกของแววตากลับเย็นเยียบ
พวกหมีขาว ไม่ว่าจะเป็นยุคซาร์รัสเซีย ยุคจักรวรรดิแดง หรือต่อไปในภายภาคหน้า... ไม่เคยมีไมตรีจิตต่อพ่อค้าและคนตามชายแดนของประเทศเพื่อนบ้านมหึมาแห่งนี้เลย น่าขันที่บางคนยังเห็นว่าพวกมันเป็นของดีเสียอีก