จุ๊บ!
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น คล้ายกับเสียงเปิดขวดไวน์แดง
ลู่เหวย์ก้มลงมอง ก็เห็นรอยเลือดสีแดงสดทิ้งไว้บนผ้าปูที่นอน
"เธอบาดเจ็บเหรอ?" ลู่เหวย์ถามออกไปโดยไม่ทันคิด
ตาเซียกระตุกมุมปาก "คุณ..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
ที่แท้คืออีวานกับเซอร์เกย์ได้ยินความเคลื่อนไหวจากในห้อง นึกว่าตาเซียเจออันตราย จึงรีบมาดู
"คุณหนูตาเซีย ท่านยังดีอยู่ไหม?" อีวานแนบตัวชิดประตู หากมีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย ก็พร้อมจะพุ่งเข้าไป
ตาเซียข่มใจอยู่สักพัก ในที่สุดก็ดีขึ้น ได้ยินคำพูดของอีวาน จึงรีบตะโกนตอบกลับไปนอกประตู "ไม่เป็นไร แค่เตียงพัง พวกคุณกลับไปพักเถอะ"
อีวานกับเซอร์เกย์ได้ยินก็มองหน้าสบตากัน แต่เมื่อคิดดูแล้วก็เห็นว่าไม่แปลก
ลู่เหวย์เตะเสือกระเด็นไปได้ในครั้งเดียว แรงขนาดนั้นลองคิดดูก็รู้
แค่ทำให้เตียงพังก็ไม่น่าประหลาดอะไร เพียงแต่ต้องลำบากคุณหนูตาเซียแล้ว
"คราวนี้ทำยังไงกันต่อ?" ตาเซียมองดูเตียงที่แตกกระจายไม่เป็นท่า
ลู่เหวย์ยักไหล่ "ก็นอนอย่างนี้แหละ ยังไงก็แค่คืนเดียว"
"คงต้องอย่างนั้นแล้ว เอาไงต่อ?"
"เธอยังไหวไหม?"
"คุณห่วงตัวเองดีกว่าเถอะ"
......
คืนนั้น ด้านล่าง "โรงแรมพักแรมตระกูลต่ง" เจ้าของคือเฒ่าต่งกับภรรยาชาวรัสเซียร่างท้วนของเขา ต่างหอบผ้าห่มผืนนอน ย้ายไปนอนซุกในบ้านเก่าข้าง ๆ แบบขอไปที