ตาเซียสะดุ้งสุดตัว แล้วไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ทำตามที่ลู่เหวย์บอกจริงๆ หมอบลงไปปัสสาวะ
โชคดีที่เธอยืนอยู่หลังรถจี๊ปตลอด เพื่อนอกจากลู่เหวย์แล้ว ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์นี้
แต่ลู่เหวย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ เห็นชัดเจนเต็มสองตา
เขารู้เป็นครั้งแรกว่ามีขนสีทองด้วย
ลู่เหวย์เหม่ออยู่ครู่หนึ่ง จนตาเซียลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าจนเรียบร้อย เขาถึงได้สติ รีบหันสายตาหนี ใบหน้ามีสีไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย
แล้วหันหลังเดินไปทางเสือโคร่งที่ไร้ลมหายใจตัวนั้น
ของดีอย่างนี้ ปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้
ลู่เหวย์เดินเข้าไป ก้มลงจับขาหน้าของเสือโคร่งตัวหนึ่ง ลองชั่งน้ำหนักดู แล้วออกแรงยกแขนทั้งสองข้าง ลากสัตว์ร้ายลายพาดกลอนตัวมหึมาหนักหลายร้อยชั่งขึ้นมาจากพื้นได้จริงๆ
ซากเสือตัวหนักอึ้ง อย่างน้อยก็สี่ห้าร้อยชั่ง แต่สำหรับพลังของเขาในตอนนี้ ไม่ถือเป็นอะไรเลย
สัตว์ใหญ่ขนาดนี้ ใส่ในรถแข่งไม่ได้แน่นอน
ลู่เหวย์เงยหน้ามองหลังคารถจี๊ป ที่นั่นมีโครงเหล็กกลวงหนาเท่าข้อมือ
เขาสองมือจับตัวเสือ ตะโกนเสียงต่ำ ใช้พลังเอวและท้อง เหวี่ยงเสือทั้งตัว "เฮ้ย!" ขึ้นไปบนหลังคารถ! ซากเสือหนักอึ้งกระแทกลงบนโครงเหล็กกลวง เกิดเสียง "ดังปัง" ทื่อๆ รถจี๊ปทั้งคันโยกตามไปด้วย