คำพูดแบบนี้ เอาไว้หลอกเอ้อร์หลวี่จึเท่านั้นแหละ ทาซีย่าไม่เชื่อแน่นอน
นางยังอยากจะถามต่อ แต่เห็นท่าทีของลู่เหวย์ที่รับไม่เข้าหูอะไรทั้งสิ้น ตั้งใจขับรถอยู่นั่น ก็รู้ว่าถามไปก็ไม่ได้คำตอบอะไร
นางเม้มปาก พิงพนักพิงกลับไป แต่สายตาก็ยังเหลือบมองลู่เหวย์เป็นระยะ คิดในใจไม่หยุด
ผู้ชายคนนี้ ต้องมีความลับแน่นอน! ไม่ใช่แค่สู้เก่งเท่านั้น
การระเบิดพลัง ความเร็วที่เกินมนุษย์ และความใจเย็นเหนือธรรมดาตอนเจอสัตว์ร้ายน่ะ... นี่ไม่ใช่สิ่งที่คำว่า "วิชาต่อสู้" หรือ "โมโหแล้ว" จะอธิบายได้
เขาเป็นใครกันแน่? อยากจะเช็ดตัวให้สะอาดแล้วมองให้ทะลุซะจริงๆ
ฉากที่เขาเตะเสือปลิวเมื่อกี๊ วนเวียนอยู่ในหัวนางไม่หยุด
คนเผ่าพวกเราน่ะ ชื่นชมคนแข็งแกร่ง ชื่นชมวีรบุรุษที่สุด
เพราะงั้น ตอนที่ลู่เหวย์แสร้งทำเป็นขี้ขลาดถอยในร้านอาหาร นางถึงได้ดูถูกเขา
ในทางกลับกัน ฉากที่ลู่เหวย์เตะเสือปลิวไปนั่น จะฝังอยู่ในใจนางไปตลอดชีวิตลบไม่เลือน
ในรถลาดาคันหน้านั้น บรรยากาศก็เงียบๆ เหมือนกัน
เซอร์เกย์คนขับมองตรงไปข้างหน้า จู่ๆ ก็พูดเป็นภาษารัสเซียเบาๆ กับอีวานที่นั่งข้างๆ ว่า "คุณหนูนาสตาชยา ขึ้นรถของคุณลู่เหวย์ไปแล้ว" ตอนแรกเขาอยากจะเรียกว่า "คนจีนนั่น" หรือ "ลู่" ตรงๆ แต่พอคำพูดจะออกจากปาก ก็กลายเป็น "คุณลู่เหวย์" ไปซะงั้น
อีวานกอดอก สีหน้าครุ่นคิด พยักหน้า "อืม" ไปคำหนึ่ง เงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะถามเสียงทึบ "นายว่า... เขาจะเป็นอันตรายกับคุณหนูไหม?"