ลู่เหวย์เห็นภาพในกระจกมองหลัง หัวใจพลันหนักอึ้งลงทันที
พูดตามตรง เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษอะไร แต่ก็ไม่อาจทนมองดูก้อนชีวิตคนคนหนึ่ง แม้จะสาวรัสเซียนิสัยแปลกๆ สักเท่าไร ถูกเสือคาบไปต่อหน้าต่อตาได้
หากไร้ความสามารถก็คงไม่เป็นไร ไม่อาจช่วยคนได้ก็อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงดีกว่า แต่ทว่า...เขามีความสามารถ
หลังผ่านการเสริมพลังห้วงมิติสองครั้ง ร่างกายของเขากลายเป็นเช่นไร แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ขีดจำกัดที่แท้จริง
เขารู้เพียงว่า ถ้าอยากทำ คนเดียวเขย่ารถจี๊ปคันนี้ให้ลอยขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องยาก
และที่สำคัญ ที่ถูกเสริมพลังไม่ใช่แค่พละกำลัง แต่รวมถึงความเร็ว ปฏิกิริยา ทุกอย่างล้วนถูกเสริมไปถึงขั้นเกินจริง
ทั้งร่างกาย ไม่ใช่คนปกติจะเทียบได้อีกต่อไป
จะรับมือเสือตัวหนึ่ง จะบอกว่าง่ายเหมือนตบยุงตัวหนึ่งก็เป็นการอวดเก่งเกินไป
แต่จะให้บอกว่าอันตรายขนาดนั้น ก็ไม่ถึงกับ
แม้ไม่เคยลองต่อสู้กับเสือด้วยมือเปล่า แต่คิดว่าแรงกับความเร็วของเสือคงสู้เขาไม่ได้ อีกทั้งไม่มีความคล่องตัวเท่าเขา
ปัญหาเดียวคือ พลังความสามารถนี้หากเผยออกไป อาจนำเรื่องยุ่งยากมาให้
แต่ตอนนี้ คิดมากไปก็ไม่ทันการแล้ว
ตาเซียตอนนี้ตายไม่ได้
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องช่วยคนหรือไม่ช่วยคน
สาวรัสเซียคนนี้คือบุคคลสำคัญที่เขาหาได้ยากลำบากบนเส้นทางสายนี้ มือของนางมีรถบรรทุกและช่องทางของ "ของแข็ง" ที่เขาต้องการอย่างยิ่ง
หากนางมาพลาดท่าเสียชีวิตตรงนี้ จะหาช่องทางที่ไว้ใจได้อีกนั้นยากยิ่ง
อีกทั้ง เวลาก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดทบทวน
เจ้าเดรัจฉานนั้นย่อขาหน้าลงแล้ว กล้ามเนื้อขาหลังเกร็งตัว ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของหญิงสาวผู้ไม่รู้ตัวที่อยู่ท้ายรถ