“คิดถึงฉันไหม”
หานหนิงสะพายกระเป๋าหนังสือวิ่งตึ๋งเข้ามาหยุดตรงหน้าลู่เหวย์ เงยหน้ามองเขา ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ภายในนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความคิดถึงจนแทบล้นออกมา
ทุกสุดสัปดาห์ ไม่ว่าลมแรงฝนตกแค่ไหน เขาก็มาปรากฏตัวที่หน้าโรงเรียนตรงเวลาเสมอ
นี่ไม่ใช่ระยะทางแค่เดินทางไปกลับระหว่างบ้านกับที่ทำงานในเมืองเดียวกัน แต่คือการฝ่าข้ามภูเขานับพันฝ่านน้ำหมื่นลี้ที่ต้องใช้เวลาหลายวันหลายคืน
ในใจของหานหนิงบ่อยครั้งรู้สึกปวดหนึบและอ่อนยวบ หรือแม้แต่มีความคิดที่จะลาออกจากมหาวิทยาลัยกลับไปแต่งงานกับเขาแวบขึ้นมาในหัว
เธอยังต้องเรียนอีกสองปีถึงจะจบ จะให้เขาเหนื่อยเดินทางแบบนี้ไปอีกสองปีจริง ๆ หรือ
ลู่เหวย์ไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงยิ้มมองเธอ ยื่นมือไปรับกระเป๋าหนังสือบนบ่าเธออย่างเป็นธรรมชาติ มือหนึ่งยันจักรยานไว้ แล้วถามว่า “เรียกฉันว่าอะไรนะ”
ใบหน้าหานหนิงร้อนวาบขึ้นมาทันใด รีบชำเลืองซ้ายขวาดูผู้คนที่เดินออกจากประตูโรงเรียน แล้วจึงก้มหน้าลง เสียงเบาราวกับยุงร้อง “สา...สามี”
“ดีมาก ขึ้นรถกลับบ้านกัน จะทำให้อร่อย ๆ กิน” ลู่เหวย์ยิ้มพอใจ แขวนกระเป๋าหนังสือไว้กับแฮนด์รถ แล้วส่งสัญญาณให้เธอซ้อนท้าย
“อื้ม!” หานหนิงลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปในทันที กระโดดนั่งข้างบนอานหลังจักรยานอย่างมีความสุข มือทั้งสองโอบรอบเอวของลู่เหวย์ไว้แน่น แก้มแนบกับแผ่นหลังอบอุ่นของเขา ถูไปมาเบา ๆ ถอนหายใจอย่างอิ่มใจ “สามี คุณดีที่สุดเลย รักคุณมาก ๆ นะ”
“ฉันก็รักเธอ รักมาก ๆ เลย” ลู่เหวย์ถีบจักรยานออกตัว รับสายลมยามเย็น เสียงชัดเจนหนักแน่น เขาไม่ได้โกหก
ความรักนี้ หลังจากกลับถึงรังรักเล็ก ๆ ของพวกเขา ก็ได้แสดงออกด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาและร้อนแรงกว่าเดิมอีกเป็นเวลากว่าสองชั่วโมง
กระทั่งฟ้ามืดสนิท ในห้องเงียบสนิทเหลือเพียงเสียงหายใจที่ค่อย ๆ แผ่วลงของทั้งสอง ท้องของหานหนิงก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างน่าอาย “ฉันก๊อง” ดังชัดเจนเป็นพิเศษในความเงียบ