เมื่อเห็นว่าลู่เหวย์ไม่ย้อท้อต่อการประมูล และมีแนวคิดชัดเจน ต้องการที่ดินสำนักงานใหญ่ก่อน แล้วค่อยเจรจาเรื่องโรงงาน จางปิงก็ประเมินลู่เหวย์ในใจสูงขึ้นอีกหลายส่วน รู้สึกว่าคนนี้เหมือนเป็นคนที่อยากทำอะไรจริงจัง
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับมากระตือรือร้นอีกครั้ง: "ที่ดินอุตสาหกรรมนั้นง่ายดาย! เขตพัฒนาของเราตอนนี้มีนิคมอุตสาหกรรมที่วางแผนไว้หลายแห่ง ทั้งที่ตั้ง การคมนาคม และสิ่งอำนวยความสะดวกก็ไม่เลว
ขอแค่โครงการของคุณสอดคล้องกับนโยบายอุตสาหกรรม เงินลงทุนมาถึง พื้นที่ใช้สอยสมเหตุสมผล ทางเราก็สามารถเสนอราคาที่ดินที่ถูกที่สุดได้ ด้านภาษีก็มีนโยบายเช่น 'ยกเว้นสามปี ลดครึ่งอีกสองปี' คุณต้องการพื้นที่ประมาณเท่าไหร่?"
ลู่เหวย์มีแผนในใจอยู่แล้ว แต่รู้ว่าต้องไม่โลภมากเกินไป เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัยหรือติดขัดด้านนโยบาย
เขาจึงทำท่าครุ่นคิด แล้วกล่าวว่า: "ช่วงแรก อาคารโรงงานระยะแรก รวมถึงคลังสินค้าและอาคารสำนักงานที่ครบชุดกัน น่าจะต้องใช้ประมาณเกือบร้อยหมู่ ท่านว่า..."
"เกือบร้อยหมู่?" จางปิงขมวดคิ้ว แม้ที่ดินแถวนิคมอุตสาหกรรมจะมีมาก แต่จะยกให้ถึงร้อยหมู่เช่นนี้ เขาก็ตัดสินใจเองไม่ได้
ที่สำคัญคือ การลงทุนของลู่เหวย์ตอนนี้ยังหยุดอยู่ที่ปากเปล่า จะทำให้เป็นจริงได้หรือไม่ ยังเป็นปริศนา
"สหายลู่เหวย์ คุณเป็นคนที่ท่านหานพามา ผมเชื่อถือคุณ แต่บางสถานการณ์ ผมก็ตัดสินใจเด็ดขาดเองไม่ได้
ที่ดิน 100 หมู่ ไม่ใช่จำนวนน้อย คุณต้องนำเงินลงทุนมาให้ถึง โครงการเป็นจริงแล้ว ผมถึงจะยื่นขอไปยังเบื้องบนได้ หวังว่าคุณจะเข้าใจ"
ลู่เหวย์ฟังแล้ว พยักหน้าว่า: "วางใจเถิด หนึ่งเดือนต่อจากนี้ เงินลงทุนต้องถึงมือแน่"