ลู่เหวย์จอดรถเรียบร้อย พาตาเซียกับเอ้อร์หลวี่จึไว้หน้าประตูโรงแรม
ตัวคนเดียว ทำตามที่ตาเซียบอก ขับรถ 212 เข้าไปในลานข้างโรงแรม จอดให้มั่น ดับเครื่อง
กระโดดลงจากรถ อ้อมไปท้ายรถ แก้มัดเชือกป่านหยาบที่รัดไว้บนแร็คหลังคาอย่างคล่องแคล่ว
จับขาหน้าของเสือข้างหนึ่ง ออกแรงเอวสะโพก ลากซากเสือหนักอึ้งจากหลังคาลงมา
เสียงกระแทกพื้นดัง "ตึง" ฝุ่นตลบเล็กน้อย
ลู่เหวย์กวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ลานนี้ไม่ใหญ่ มีโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ และโอ่งไหกองระเกะระกะ โคนกำแพงมีหญ้ารกสูงครึ่งตัวคน เงียบกริบ ไม่มีใครอยู่
มองดูเสือบนพื้น ลู่เหวย์นึกอะไรได้อย่างหนึ่ง หมุนตัวกลับเข้าห้องขับ ก้มลง อาศัยตัวถังรถบัง สอดมือไปใต้เบาะ ที่จริงคือหยิบออกมาจากห้วงมิติ เป็นปืนลูกซองสองลำกล้อง ตัวปืนดำขลับ สัมผัสเย็นเยียบของโลหะ
เขาถือปืนกลับมาที่ซากเสือ จ่อปากกระบอกปืนใกล้หัวของเสือที่ไร้ชีวิตแล้ว ลั่นไก
“ปัง!”
เสียงปืนดังลั่นสนั่นหวั่นไหวในลานที่ค่อนข้างปิด ก้องสะท้อนตามกำแพงดังไปไกล
ลู่เหวย์ยิงเสร็จ โยนปืนทิ้งไว้บนเบาะหลังรถ เหลือเพียงกลิ่นดินปืนจางๆ