หลังการเดินทางอันขรุขระนานกว่า 4 ชั่วโมง รถจี๊ปก็โคลงเคลงไปตามทางลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อ กลุ่มฝุ่นสีเหลืองลอยคลุ้งเป็นระยะๆ
เมื่อในที่สุดก็มองเห็นอาคารสีเทาหม่นๆ ตรงชายขอบของเมืองปิงเฉิง โจวหย่าและหลานชุนเยี่ยนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็หน้าซีดเผือด ลงจากรถแล้วรีบไปยันต้นไม้ข้างทางขย้อนแห้งอยู่พักใหญ่ รู้สึกว่าเครื่องในแทบถูกเขย่าจนขยับเลื่อนตำแหน่ง
“เป็นไงบ้าง? จะพักสักหน่อยก่อนค่อยไปต่อไหม?” ลู่เหวย์ถามด้วยความเป็นห่วง
โจวหย่าโบกมืออ่อนแรง พูดไม่เต็มประโยคด้วยซ้ำ
หลานชุนเยี่ยนยิ่งแล้วใหญ่ หน้าเล็กซีดเซียว น้ำตาคลอเบ้าจากแรงกระแทกจนพูดไม่ออก
ลู่เหวย์เองก็จนใจ ถนนหนทางสมัยนี้กับระบบกันสะเทือนของรถจี๊ปเก่า ต่อให้คนที่ไม่เมารถก็นั่งนานขนาดนี้รับไม่ไหวเหมือนกัน
“งั้นก็ทนกันอีกนิดนะ ใกล้จะถึงแล้ว”
ทั้งสามคนกลับขึ้นรถ มุ่งหน้าต่อไป ท่ามกลางท้องฟ้ายามพลบค่ำ เลี้ยวเข้าไปในตรอกที่ค่อนข้างเงียบสงบ ก่อนหยุดอยู่หน้าอาคารแถวหนึ่ง
“ถึงละ ตรงนี้แหละ มืดแล้ว วันนี้ขออาศัยไปก่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อเครื่องนอนกับของใช้ประจำวัน แล้วจะพาพวกเธอไปดูหน้าร้าน” ลู่เหวย์พูดพลางขนกระเป๋าเดินทางป่องๆ สองใบกับถุงตาข่ายใส่เสื้อผ้ารองเท้าอีกหลายถุงลงจากรถ
โจวหย่ามองดูอาคารตรงหน้า สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดสองสามครั้ง รู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมแล้ว พยักหน้า “ได้ แค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอ อากาศช่วงนี้มันร้อน มีเสื่อสักผืนก็นอนได้แล้ว”