"ลู่เหวย์?!" ในร้านเสื้อผ้า หลานชุนเยี่ยนที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่ เห็นลู่เหวย์ผลักประตูเข้ามาทันที ดวงตาของเธอเป็นประกายวาบ ราวกับเต็มไปด้วยดวงดาว
แต่ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ ปากเล็กยู่ยี่ ส่งเสียงฮึ หันหน้าหนี แกล้งสะบัดเสื้อผ้าดังฟึ่บฟั่บ แม้แต่แผ่นหลังยังบ่งบอกว่า "ฉันงอนแล้วนะ ง้อไม่หายแน่"
ลู่เหวย์รู้ดีแก่ใจ เด็กนี่กำลังโกรธที่คราวก่อนเขากลับมาแล้วไม่รอเธอ
เขากลั้นยิ้ม เดินเข้าไป ถามยั่วว่า "โอ๊ะ นี่ใครทำให้เหยี่ยนจื่อของเรางอนล่ะ? หน้าบึ้งยาวกว่าหน้าลาอีก"
หลานชุนเยี่ยนเก็บความรู้สึกไม่อยู่ พอได้ยินก็หันกลับมาทันที ใบหน้าน้อยป่องป่อง "ก็พี่นั่นแหละ! คราวก่อนกลับมา ทำไมไม่รอฉัน? ฉัน...รู้งี้ไม่กลับบ้านแล้ว" เธอพูดพลางขอบตาแดงเรื่อ ดูน้อยใจจริงๆ
"ฉันมีธุระด่วนนี่นา" ลู่เหวย์หัวเราะ เอื้อมมือไปยีผมเธอ "ดูสิ ฉันรีบร้อนกลับมาจนได้นี่ไง กลับมาหาเธอโดยเฉพาะเลย โอเคไหม?"
หลานชุนเยี่ยนถูกเขายีผมจนยุ่งเหยิง อยากทำหน้าดุ แต่ปากกลับเผลอยกยิ้มขึ้น ต้องฝืนกลั้นไว้ ทำเสียงฮึ "ใครต้องการให้พี่มาโดยเฉพาะ..." แต่เสียงกลับอ่อนลง