เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสางดี ลู่เหวย์ก็ขับรถบรรทุกคามาซคันใหญ่ที่ได้มาจากโซเวียตออกไปแล้ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมาเขากลับมา กระบะท้ายบรรทุกของมาจนล้นจุ——เสื้อผ้าสำเร็จรูป กางเกง กระโปรง สารพัดแบบ ห่อด้วยถุงพลาสติกใบใหญ่ ยังมีนาฬิกาดิจิทัล ถุงน่องสตรี กิ๊บหนีบผม ไฟแช็กอิเล็กทรอนิกส์ และของชิ้นเล็กจิปาถะอีกหลายกล่อง ละลานตาไปหมด
เขาขับรถตรงไปที่คลังสินค้าในไซต์ก่อสร้าง เรียกคนงานมาช่วยกันขนของลง
ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่เขาไปกวาดมาจากตลาดค้าส่งในปี 2026 เคยเก็บไว้ในห้วงมิติมาก่อน รูปแบบล้ำสมัย ราคาถูก เอามาขายที่นี่ต้องเป็นของฮิตแน่นอน
ส่วนทางปี 2026 นู่น ก่อนที่ห้วงมิติจะอัปเกรด เขายังไม่อยากกลับไปในเร็ววัน
เพราะขอแค่เขาอยู่ที่นั่นอีกสักวัน หลานเวยเวยก็จะต้องทนทุกข์อีกวัน อาการป่วยก็จะทรุดหนักขึ้นทุกวัน
ดังนั้น นอกจากจนตรอกจริง ๆ เขาจะไม่กลับไปอีก
"พวกนี้เป็นของสต็อกไว้ให้ร้านเสื้อ วางดี ๆ อย่าให้อับชื้นล่ะ ทางร้านขาดเหลืออะไร หรือของขายหมดแล้ว นายก็ขับรถไปส่งให้หน่อย"
หลี่เหิงพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจ
ขนของเสร็จ ลู่เหวย์ก็ขับรถจี๊ปมาที่หมู่บ้านที่สองสาวพักอยู่อีกครั้ง
ขึ้นไปชั้นบน สองสาวล้างหน้าทำผมแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด แม้ยังมีรอยคล้ำใต้ตาแต่ดูสดชื่นขึ้นเยอะ