ลู่เหวย์ออกจากห้องน้ำ เหลือบมองหลี่ซือซือที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง ร่างงามพาดผ่าน โดยไม่ได้ปลุกให้เธอตื่น เขาสวมเสื้อผ้าอย่างเบามือ แล้วออกจากอพาร์ตเมนต์ไปอย่างเงียบเชียบ
ราตรีมืดสนิทแล้ว แต่ถนนหนทางกลับเงียบเหงากว่าทุกวัน ใกล้ช่วงตรุษจีน คนงานต่างถิ่นจำนวนมากต่างกลับบ้านเกิดไปแล้ว เหลือเพียงแสงไฟจากเสาไฟและนีออนจากร้านค้าไม่กี่ร้านที่ยังส่องสว่าง
ลู่เหวย์ขึ้นรถสามล้อไฟฟ้าคันเล็กของเขา บิดเร่ง คันเร่งส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ บนท้องถนนอันเงียบสงัด พาเขาแล่นหายไปในรัตติกาล มุ่งหน้าสู่บ้านเช่า
ใบขับขี่เพิ่งสอบผ่านแค่ด่านสอง ด่านสามยังต้องรอให้ครบชั่วโมงเรียน
ถึงแม้เขาจะมั่นใจว่าสอบผ่านในครั้งเดียว แต่ก็ต้องทำตามขั้นตอน
ก่อนหน้านั้น รถสามล้อคันเล็กยังคงเป็นพาหนะหลักของเขา
10 นาทีต่อมา รถสามล้อก็แล่นเข้ามาในย่านเมืองเก่าที่คุ้นเคย
ลู่เหวย์จอดรถสามล้อไว้ที่มุมลานบ้าน เพิ่งหยิบกุญแจออกมาเตรียมไขประตู ไฟในบ้านของหลานเวยเวยที่อยู่ตรงข้ามก็สว่าง 'ฉาด' ดังขึ้น
ลู่เหวย์ชะงักมือ หยุดนิ่ง หันกายไปทางประตูบานนั้น
เป็นไปตามคาด ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดอย่างเบามือ
หลานเวยเวยห่มชุดนอนกำมะหยี่ปะการังหนาๆ ลายการ์ตูน ผมปล่อยสยายตามสะดวก ใบหน้าเต็มไปด้วยความงัวเงียเพิ่งตื่นและแววห่วงใยบางอย่างที่แฝงไว้