ขนของจากปี 2026 ไปเลี้ยงคนปี 1988

ตอนที่ 462 นายไหวไหม ไอ้อ่อน

6 นาที· 1.3K คำ

ช่วงใกล้ตรุษจีน ร้านอาหารทะเลคึกคักที่สุดในรอบปี

ชื่อของ “เวยเวยซีฟู้ด” โด่งดังไปไกล โดยเฉพาะสินค้า “พิเศษ” หรือ “จำนวนจำกัด” คุณภาพสูงที่กลายเป็นของขวัญปีใหม่หายาก

การได้ของดีจาก “เวยเวยซีฟู้ด” ไปฝากใคร ถือเป็นเรื่องมีหน้าในวงสังคม

โทรศัพท์และแอปโซเชียลของลู่เหวย์ดังไม่หยุดตลอดหลายวันนี้ เส้นสายต่าง ๆ พากันติดต่อเข้ามาทางอ้อม หวังจะได้ส่วนแบ่งก่อนปีใหม่ แม้แค่ปลาดี ๆ สักตัวสองตัว หรือกุ้งปูชั้นเลิศไม่กี่ชั่ง

ของดีในร้านถูกจองหมดเกลี้ยงล่วงหน้านานแล้ว คิวยังต้องรอไปจนถึงหลังวันที่ 15 เดือนอ้าย

สำหรับคำขอฝากฝังเหล่านี้ ลู่เหวย์มีตราชั่งในใจ ไม่ปฏิเสธทั้งหมด แต่ก็ไม่รับทุกคน เขาพิจารณาตามน้ำหนัก จัดการตามสมควร

สังคมมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ มีให้มีรับ

เหมือนตอนเขาซื้อรถ เขาก็ได้รับส่วนลดสูงสุด ตอนซื้ออุปกรณ์ เพื่อนช่วยติดต่อประสานให้ ประหยัดเงินไปมาก

คนอื่นช่วยคุณ พอเขามาขอให้คุณช่วยบ้าง คุณกลับทำหน้านิ่งพูดเรื่อง “หลักการ” “กฎเกณฑ์” หนทางก็ยิ่งเดินแคบลง

ความยืดหยุ่นพอเหมาะ คือน้ำมันหล่อลื่นที่ขาดไม่ได้ในการดำรงชีพในสังคมนี้ หรือแม้แต่การไต่เต้าขึ้นไป ตราบใดที่ไม่แตะเส้นตายก็พอ

เช้าตรู่ ลู่เหวย์กำลังนอนหลับสบาย

เมื่อคืนเพราะข่าวหลานชุนเยี่ยนจะมา เขาคิดฟุ้งซ่านจนแทบนอนไม่หลับทั้งคืน เพิ่งเคลิ้มหลับเอาตอนฟ้าสว่าง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป