ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ ต่อมา เสียงเครื่องยนต์ทุ้มหนักดังเข้ามาจากระยะไกล ลู่เหวย์ขับรถแบรนด์คามัสคันนั้นกลับมาแล้ว
คราวนี้ ห้องบรรทุกของรถถูกคลุมด้วยผ้าใบกันฝนหนาอย่างมิดชิด แต่ดูจากโครงร่างแล้ว สิ่งของที่บรรทุกมามีปริมาตรมาก และดูเหมือนจะมีรูปร่างแตกต่างกันไป
ลู่เหวย์กระโดดลงจากรถ ส่งสัญญาณให้อีวานพาคนไปเปิดมุมผ้าใบกันฝนขึ้น
ทัชซียาเข้าไปดูใกล้ๆ ก็อดประหลาดใจอีกครั้งไม่ได้
ในห้องบรรทุกมีเครื่องจักรโลหะขนาดใหญ่หลายเครื่องถูกล่ามไว้แน่นหนา ถูกทาสีน้ำเงินอุตสาหกรรมหรือเขียวเทา โครงสร้างซับซ้อน มีท่อและสายไฟมากมาย แม้จะมีร่องรอยการสึกหรอบ้าง แต่ก็ถูกดูแลรักษามาดีทีเดียว ไม่ใช่เศษเหล็กแน่
“นี่มัน...?” ตาเซียถาม เธอจำได้ว่าบางอย่างดูเหมือนเครื่องจักรกลชนิดหนึ่ง แต่อีกหลายอย่างไม่แน่ใจ
“อุปกรณ์สายการผลิตผลิตภัณฑ์พลาสติกขนาดเล็กชุดหนึ่ง ส่วนใหญ่เป็นเครื่องฉีดพลาสติกและแม่พิมพ์ เครื่องบด เครื่องผสมวัตถุดิบที่เข้ากัน” ลู่เหวย์ตบเปลือกโลหะเย็นเฉียบ “ผลิตของใช้พลาสติกประจำวันได้อย่างพวกอ่างล้างหน้า ถังน้ำ กล่องสบู่ หวี อะไรพวกนี้ แล้วยังมีเครื่องเป่าพลาสติกอีกชุด ใช้ทำขวดพลาสติกได้”
“คุณไปหามาจากไหนน่ะ?” ทัชซียาพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด อุปกรณ์ผลิตสินค้าอุตสาหกรรมเบาแบบนี้ แม้แต่พวกหมีขาวก็ยังขาดแคลนหนัก