ล้อรถยนต์บดผ่านถนนลูกรังที่ค่อนข้างขรุขระชานเมืองปิงเฉิง ฝุ่นฟุ้งกระจายเป็นทางยาว
ขบวนรถมหึมา รถบรรทุกหนักคามาซสีเขียวทหารกว่ายี่สิบคัน เรียงแถวยาว เสียงเครื่องยนต์คำรามขับเข้าไปในพื้นที่ก่อสร้างกว้างใหญ่ที่ล้อมรั้วด้วยราวไม้แบบง่ายๆ
ภายในไซต์ก่อสร้างคึกคักมาก คนงานจำนวนมากกำลังวุ่นวาย
อาคารโรงงานอิฐแดงหลังแล้วหลังเล่าตั้งตระหง่านแล้ว รอแค่การตกแต่งง่ายๆ ก็สามารถเคลื่อนย้ายอุปกรณ์เข้าไปได้
ที่นี่คือพื้นที่โรงงานที่ลู่เหวย์เลือกไว้ ตั้งอยู่แถบชานเมืองที่เชื่อมต่อกับเมือง ราคาที่ดินถูก การสัญจรก็ถือว่าสะดวก
แน่นอน ตอนนี้คือชานเมือง อนาคต ที่นี่จะเป็นศูนย์กลางเมืองอย่างแท้จริง
รถบรรทุกจอดนิ่งสงบทีละคันอย่างช้าๆ ดับเครื่องยนต์แล้ว เสียงสะท้อนทุ้มต่ำของเครื่องยนต์ดีเซลยังคงสั่นสะเทือนในอากาศหนาวเย็น
ประตูห้องคนขับเปิดออกทีละบาน พวกคนขับหมีขาวกระโดดลงจากรถ ยืดเส้นยืดสายขาที่ค่อนข้างแข็งทื่อ มองดูไซต์ก่อสร้างที่คึกคักนี้ด้วยความสงสัย
ลู่เหวย์ลงจากรถลาดาที่เป็นคันนำ กระทืบเท้าที่ชาเล็กน้อย
การเดินทาง ต่อรอง จัดการขนส่งที่เร่งรีบติดต่อกันหลายวัน เส้นประสาทตึงเครียดมาตลอด ตอนนี้กลับมายังพื้นที่ของตัวเอง เห็นพื้นที่โรงงานที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างตรงหน้า ใจถึงได้อุ่นใจขึ้นบ้างเล็กน้อย