กลับมาถึงป่าแถวชานเมืองวลาดิวอสต็อกที่คุ้นเคย เวลาหยุดนิ่งแทบไม่ขยับจริง ๆ
ลู่เหวย์สัมผัสตรวจสอบรอบทิศอย่างละเอียด ยืนยันว่าปลอดภัยไร้กังวล
"ช่วงเวลาที่ต่างกัน" แบบนี้คือไม้ตายสำคัญที่สุดของเขา ขอแค่ไม่แสดง "วิชาหายตัว" ต่อหน้าคน ก็แทบไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครจับได้
ถึงจะมีคนเห็นโดยบังเอิญ ก็คงคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง ก็ใครจะคิดว่าคนเป็น ๆ จะหายวับไปต่อหน้าต่อตาได้จริง ๆ น่ะ?
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการทำให้การขนนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์จากห้วงมิติออกมาอย่าง "สมเหตุสมผล" เขาคงใช้วิลล่าของตาซียาในการเดินทางเข้าออกจะสะดวกกว่า
แต่ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องขับรถออกมาบังหน้า
หยิบนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์จำนวนหนึ่งออกจากพื้นที่เก็บของ ยัดเข้าไปในกระโปรงท้ายและเบาะหลังของรถลดา ส่วนเบาะข้างคนขับก็กองจนเต็ม เหลือแค่ที่คนขับเท่านั้น
จากนั้น เขาสตาร์ตรถ กลับไปยังวิลล่าของตาซียา
ทั้งหมดนี้ ตั้งแต่เดินทางข้ามมิติจนถึงขับรถกลับมา ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
อีวานกับคิมจองฮัก รวมถึงลูกน้องของคิมจองฮักอีกสองสามคนถูกเรียกออกมาช่วยขนของ
เห็นนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ที่เรียงเป็นกล่อง ๆ อย่างเป็นระเบียบ ส่องประกายพลาสติกใหม่เอี่ยม ดวงตาของคิมจองฮักและคนอื่น ๆ จ้องเขม็ง มือไม้ก็เบาลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังขนทองคำแท่ง
พวกเขารู้ว่าลู่เหวย์มีบารมีมาก แต่พอได้เห็น "เงินแข็ง" ปริมาณมหาศาลขนาดนี้กับตา ความตกตะลึงก็ยังรุนแรงอยู่ดี
นี่มันต้องใช้เงินเท่าไหร่ แลกของจำเป็นที่ขาดตลาดได้มากมายขนาดไหน? ธุรกิจที่คิมจองฮักเคยภูมิใจในใจตอนนี้ช่างดูอนาถาเหลือเกิน