ยามดึก ไฟที่ระเบียงทางเดินของโรงพยาบาลส่องสว่างซีดเซียวและเงียบสงัด
หลานเวยเวยหลับสนิทอีกครั้งภายใต้ฤทธิ์ยา เพียงแต่หว่างคิ้วยังคงขมวดน้อย ๆ เหมือนแม้ในความฝันก็ยังหาความสงบไม่ได้
ลู่เหวย์ดึงชายผ้าห่มให้เธออย่างเบามือ ท่วงท่าอ่อนโยนราวกับกลัวจะรบกวนเธอ
เขาเงยหน้ามองหลี่ซือซือที่ขอบตาบวมแดงและใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้า ก่อนพูดเสียงเบาว่า "ซือซือ เธอกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ตรงนี้ฉันเฝ้าเอง
พรุ่งนี้ตอนกลางวันเธอค่อยมาสลับกับฉัน เราผลัดกัน จะได้พอมีแรงสู้ไหว"
หลี่ซือซือมองดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของลู่เหวย์และรอยเคราสีเขียวที่เพิ่งขึ้นใหม่ที่คาง รู้ว่าในใจเขาคงแย่ยิ่งกว่า อยากอยู่เป็นเพื่อน แต่ก็รู้ว่าสภาพตัวเองแย่มาก อยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ แถมอาจเพิ่มความวุ่นวาย
เธอพยักหน้ารับ น้ำเสียงแหบแห้ง "งั้นฉันมาแต่เช้าพรุ่งนี้ จะเอาอาหารเช้ามาให้ คุณเช่าเตียงนอนพักด้วย อย่าฝืน"
"ได้ ฉันรู้แล้ว กลับบ้านขับรถช้า ๆ นะ"
"อืม"
หลี่ซือซือมองหลานเวยเวยบนเตียงคนไข้อีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไปแบบหันหลังกลับมามองทุก ๆ สามก้าว
ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงเสียงติ๊กต็อกเป็นจังหวะของเครื่องมือแพทย์และเสียงหายใจแผ่วเบาของหลานเวยเวย
ลู่เหวย์นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ไม่รู้สึกง่วงเลย สมองหมุนติ้ว กำลังคำนวณเวลา เงินทุน สินค้า และเป้าหมายที่ดูเหมือนห่างไกลเกินเอื้อม—100 ล้าน