"จริงด้วย พี่น้องลู่เหวย์" คิมจองฮักค่อยๆ หายจากความขุ่นเคืองเมื่อครู่ เหลือบมองลู่เหวย์ที่นั่งสบายอารมณ์อยู่ในรถ
แล้วก็ชายตามองสาวผมทองที่อยู่เบาะหน้า ซึ่งมีท่าทางสง่างาม เพียงยื่นเอกสารก็สามารถไล่พวกทหารหมีขาวให้ถอยไปได้ จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ "คราวนี้นายจะไปที่ไหนน่ะ? มาทางนี้เหมือนกันเลย... ขนของมาขายด้วยรึ?" น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยการหยั่งเชิง และแฝงไว้ทั้งความอิจฉาและทอดถอนใจ
พี่น้องลู่เหวย์คนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ!
ทางใต้เซี่ยงไฮ้ เขาก็ทำการค้าส่ง ค้าอาหารทะเล ร่ำรวยเป็นต่อเป็นตาตั้ง
พอมาถึงชายแดนทางเหนือที่ความสัมพันธ์ซับซ้อน ก็ยังรู้จักคนไปทั่ว แม้แต่ทหารชายแดนของพวกหมีขาวยังต้องให้เกียรติ
เทียบกับตัวเอง ที่พาสมัครพรรคพวกฝ่าฟันมาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แถมยังเกือบเสียทั้งคนทั้งของที่ด่านศุลกากร เหมือนหมาบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง คิดแล้วก็อัดอั้นใจ
ลู่เหวย์เอนหลังพิงเบาะ สายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอบอย่างสงบว่า "ไปวลาดิวอสต็อก"