เรื่องของตาเซีย หลิวกั๋วหมิงกับหลี่เหิงได้ยินจากเอ้อร์หลวี่จึตั้งแต่แรกแล้ว
เรื่องนี้ ลู่เหวย์ให้เอ้อร์หลวี่จึเป็นคนกระจายข่าวเอง และปล่อยให้เขาเองก็ปล่อยข่าวออกไปอีกแรง
บอกว่า โรงงานนี้มีชาวต่างชาติลงทุนด้วย
สมัยนี้ ใครอยากเปิดกิจการ บรรดาอิทธิพลมืดสารพัดก็รุมกันเข้ามาหาเรื่องได้
แต่ มีอยู่สิ่งหนึ่งที่พวกมันไม่กล้าแตะ นั่นก็คือชาวต่างชาติ
ลู่เหวย์นี่ก็ถือว่าแอบอ้างบารมีเสือมาแล้วรอบหนึ่ง
ดังนั้น พอหลิวกั๋วหมิงกับหลี่เหิงได้ฟังว่าลู่เหวย์ไปคว้าสาวพวกหมีขาวมา แม้จะตกใจ แต่ก็ไม่เห็นว่าจะผิดปกติตรงไหน
พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ลู่เหวย์ จะคบใครก็ไม่มีความเห็นอยู่แล้ว
แล้วอีกอย่าง หาแฟนต่างชาติมาได้ ก็ถือเป็นเรื่องน่าชื่นชมของลูกผู้ชาย
ส่วนที่เอ้อร์หลวี่จึบอกว่าลู่เหวย์เตะเสือตายด้วยเท้าเดียว พวกเขาไม่เชื่อแม้แต่จุดเดียว
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหนังเสือที่เอ้อร์หลวี่จึหอบกลับมา บนหัวมีรอยลูกปืนอยู่ ก็ยิ่งไม่เชื่อหนักขึ้นไปอีก
เห็นชัด ๆ เลยว่านั่นมันโดนยิงตาย
ลู่เหวย์ก็คิดจากข้อนี้แหละ ถึงไม่ได้สั่งให้คนที่เห็นตอนนั้นปิดปาก
เพราะเรื่องนี้มันเหลือเชื่อเหมือนกับทะลุมิติ ไม่เห็นกับตา ใครจะไปเชื่อ
ลู่เหวย์แนะนำคิมจองฮักให้พวกเขารู้จัก แล้วก็ให้เอ้อร์หลวี่จึพาออกไปเดินเล่น
ส่วนตัวเอง ก็พูดคุยกับคุณน้าเล็กกับพี่ใหญ่หลี่เหิงถึงเรื่องในโรงงานกับที่บ้านช่วงนี้
ลู่เหวย์เข้าประเด็นโดยตรง "ท่านน้า พี่ใหญ่ ช่วงที่ผมไม่อยู่ ทางโรงงานเป็นไงบ้าง? มีเจอปัญหาอะไรไหม?"
หลิวกั๋วหมิงเกาหัว เลิกคิ้วขมวดอย่างเคย "ปัญหา... ใหญ่ ๆ ก็ไม่มีหรอก
เงินที่นายทิ้งไว้ให้ก็พอ วัสดุตอนแรกก็เตรียมไว้ครบ ค่าแรงก็จ่ายทุกวันไม่ค้าง พวกคนงานก็ขยันกันดี
ก็แต่..." เขาหยุดไปเล็กน้อย มองลู่เหวย์ "ก็แต่ตอนนั้นใครก็ไม่คิดว่า งานก่อสร้างจะเสร็จเร็วขนาดนี้!