ปลายทศวรรษที่ 80 วลาดิวอสต็อก ในฐานะเมืองใหญ่สุดของตะวันออกไกลและเมืองท่าสำคัญทางทหาร ประชากรเกือบ 2 ล้านคน คึกคักและแออัดกว่าในยุคหลังที่เศรษฐกิจตกต่ำ ประชากรไหลออกจนเหลือแค่ 6 แสนกว่าคนมาก
ตลาดผู้คนพลุกพล่าน เสียงดังเซ็งแซ่ เบียดเสียดกัน
องค์ประกอบของผู้คนซับซ้อนอย่างยิ่ง ไม่เพียงมี "พ่อค้าเร่" จากประเทศมังกรจำนวนมากที่ลากหิ้วหอบข้าวของพะรุงพะรัง ยังมีพ่อค้าจากญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ถึงขั้นเห็นคนหน้าตาตะวันออกกลางและชาวยุโรปบ้าง
ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยเสียงร้องขายของ ต่อราคา ทั้งภาษารัสเซีย จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และกลิ่นฉุนรุนแรงที่อธิบายไม่ถูกจากสินค้าหลากชนิด ทั้งหนังสัตว์ เคมีภัณฑ์ เครื่องเทศ บุหรี่ กลิ่นตัวคละเคล้ากัน
สิ่งก่อสร้างในตลาดส่วนใหญ่เป็นเพิงคลังสินค้าง่าย ๆ และยังมีแผงลอยกลางแจ้งอีกมากมาย
ที่สะดุดตาเป็นพิเศษคือ บนถนนนอกรั้วตลาดจอดรถญี่ปุ่นพวงมาลัยขวาไว้ไม่น้อย โตโยต้า นิสสัน คราวน์… รถหลายคันดูราวกับใหม่ 70-80% แต่ป้ายทะเบียนประหลาด เห็นได้ชัดว่าเป็นรถลอบนำเข้าที่ "จัดหา" มาทางช่องทางพิเศษ
ตอนนี้รถเล็กที่วิ่งบนถนนวลาดิวอสต็อกเกินครึ่งมาจากญี่ปุ่น
ความย่ำแย่ทางเศรษฐกิจและการผ่อนคลายการควบคุมก่อให้เกิดการค้าลักลอบอย่างบ้าคลั่ง