ลู่เหวย์ดึงประตูเปิดออก สายตาตกไปที่เงาร่างหน้านอกประตู สีหน้าเผยความตะลึงเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก้าวถอยหลังเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง น้ำเสียงแฝงความหวาดระแวงชัดเจน: "นี่เธอเป็นใคร? ทาซีอาอยู่ไหน?"
ใต้แสงไฟโถงทางเดินสีเหลืองหม่น เงาร่างที่พิงกรอบประตูอยู่คือหญิงสาวที่ดูอายุแค่สิบแปดสิบเก้าปีเท่านั้น
ผมยาวสีทองอ่อนที่เปล่งประกายนุ่มนวลภายใต้แสงสลัวปล่อยสยายอยู่บนบ่า ปลายผมยังมีความชื้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งสระเสร็จ
ใบหน้าขาวเนียนเกือบโปร่งใส ผิวดีราวกับเครื่องเคลือบชั้นเลิศ ส่องแสงทะลุได้ภายใต้แสงไฟ
ใบหน้าคมคายแบบชาวยุโรปตะวันออกอย่างชัดเจน โครงคิ้วชัดเจน ดั้งจมูกสูงตรง ริมฝีปากอวบอิ่มและมีเส้นขอบชัดเจน ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นราวกับทะเลสาบที่ใสที่สุดในไซบีเรีย ตอนนี้กำลังมองเขาด้วยท่าทางไม่พอใจเล็กน้อย ขนตายาวและหนา งอนขึ้นตามธรรมชาติ
ไร้ซึ่งเครื่องสำอางเลอะเทอะพวกนั้น ใบหน้านี้สะอาด ประชดประณีต ราวกับมีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ต่างจากภาพลักษณ์ "สาวข้างถนน" คนก่อนราวกับคนละคน
บนตัวเธอสวมเพียงเสื้อกล้ามสีขาวผ้าฝ้ายคอต่ำเรียบง่ายกับกางเกงขาสั้นใส่สบายสีอ่อน เผยให้เห็นลำคอ กระดูกไหปลาร้า และขาเรียวยาวตรงเป็นมัน แถมยังใส่รองเท้าแตะพลาสติกคุณภาพต่ำของโรงแรมมาอีกด้วย