"ไอ้ห่า! เกือบเอาชาเผาลวกฉันตาย!" ชายหนุ่มหน้าแผลเป็นด่าทอพลางถีบม้านั่งยาวข้างหลังอย่างแรง ขาม้านั่งไม้เสียดกับพื้นดินเกิดเสียงดังน่ารำคาญ
เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง ยื่นมือไปจะคว้าคอเสื้อของเอ้อร์หลวี่จึที่ยังงงๆ อยู่ทันที ท่าทางทั้งไวทั้งโหดอย่างกับเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาก่อน
พวกนั่งโต๊ะเดียวกันอีกสามคนก็พรวดพราดลุกขึ้นยืน สีหน้าไม่เป็นมิตรเดินเข้าล้อมไว้ ตัดเส้นทางหนี
ร้านอาหารที่เมื่อครู่ยังวุ่นวายเงียบลงไปมากกว่าครึ่ง สายตามากมายพากันจ้องมาเป็นเป้าเดียว ทั้งพวกอยากดูเรื่อง พวกตื่นเต้น และพวกไม่แยแส
อิหว่านกับเซอร์เกย์วางกระดูกแกะในมือลงเกือบพร้อมกัน ท่าทางไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ร่างกายทั้งคู่ตึงขึ้นอย่างแทบจะสังเกตไม่เห็น มือที่วางบนขาอย่างสบายๆ ค่อยๆ ทิ้งลงไปใต้ขอบโต๊ะ
เซอร์เกย์ถึงกับขยับท่านั่งเล็กน้อย เท้าขวาถอยออกไปครึ่งก้าว
ส่วนทาชิย่าเลิกคิ้วที่เขียนไว้งาม พ่นกระดูกชิ้นเล็กๆ ที่เคี้ยวอยู่นาน "ปุ๊ก" หนึ่งออกมาบนจานเปล่าตรงหน้า ส่งเสียงดังเบาๆ
นางไม่ขยับ ยังเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แม้แต่จะยกแก้วเหล้าเซรามิกหยาบๆ ขึ้นจิบเล็กน้อย สายตามองไปมาระหว่างชายหน้าแผลเป็นที่กำลังเดือดดาลกับลู่เหวย์อย่างครุ่นคิด
สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าที่ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรของลู่เหวย์ มุมปากแทบจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น เหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
ในวินาทีที่มือใหญ่เท่าพัดของชายหน้าแผลเป็นกำลังจะคว้าคอเสื้อเอ้อร์หลวี่จึได้พอดี
มีมือหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง เผลอๆ ดูเหมือนไม่เร็วด้วยซ้ำ แต่กลับคว้าข้อมือหนาของชายคนนั้นได้อย่างแม่นยำ
เป็นลู่เหวย์
ไม่มีใครรู้ว่าเขายืนขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ยืนบังอยู่ด้านหน้าทแยงของเอ้อร์หลวี่จึ
"ท่านพี่ครับ ขอโทษด้วย" ใบหน้าลู่เหวย์ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร น้ำเสียงแม้แต่จะถือว่าสุภาพ เสียงไม่ดัง แต่ในร้านที่เงียบลงกระทันหันแบบนี้ก็ชัดเจนพอ "น้องผมไม่ตั้งใจ โดนลวกท่านด้วยหรือเปล่าครับ? เด็กๆ มือบอน ผมขอโทษท่านพี่ทุกคนแทนเขาด้วย"
ระหว่างที่พูด มือเขาก็ออกแรงเล็กน้อย