เสียงปิดประตูดังขึ้นเมื่อเอ้อร์หลวี่จึจากไป ในห้องเหลือเพียงแสงตะเกียงสีเหลืองหรี่บนโต๊ะ ส่องสว่างพื้นที่แคบๆ ได้พอประมาณ
ตาเซียนั่งลงบนเก้าอี้พังตัวนั้นอย่างไม่เกรงใจ ยกขาพาดห้อย ข้างหนึ่งมีรองเท้าแตะพลาสติกราคาถูกห้อยแกว่งๆ ดูจะหลุดอยู่รอมร่อ
เธอกอดแขน ผมสีบลอนด์เปียกๆ หลายเส้นติดอยู่ที่ลำคอ ใบหน้าที่ไม่แต่งแต้มแต่งแต้มดูเหมือนนางไม้ในป่า งดงาม ละเอียดอ่อน แม้กระทั่งดูไร้เดียงสานิดๆ
แต่ท่าทางและอิริยาบถของเธอช่างห่างไกลจากคำว่า "เทพธิดา" อย่างสิ้นเชิง ยังคงเป็นท่าทีไม่แยแสเหมือนเดิม
"แน่นอน ว่าคุยเรื่องสำคัญ" ตาเซียเงยคางขึ้น ดวงตาสีฟ้าในแสงไฟดูเหมือนลูกแก้วสองลูก จ้องตรงไปที่ลู่เหวย์ น้ำเสียงตรงไปตรงมาจนเกือบจะกระโชก "หรือว่าจะให้มาคุยเรื่องรักกับนาย?"
ลู่เหวย์มุมปากกระตุกเล็กน้อย ไม่ได้ตอบโต้ เดินไปนั่งที่ขอบเตียง พยักหน้า: "ได้ งั้นคุยเรื่องสำคัญ"
"แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ รถบรรทุกที่ฉันต้องการ ไม่ใช่คันสองคัน อย่างน้อยก็เป็นสิบๆ คัน"
"นี่ยังเป็นแค่จุดเริ่มต้น ต่อไปคงต้องใช้เพิ่มอีกแน่นอน"