"ได้! เด็ดขาดชื่นใจ! ฝากด้วยนะ!" ลุงต่งตบต้นขาฉาดหนึ่ง หันกลับไปทางด้านหลังโรงแรมแล้วตะโกนลั่น เสียงกังวาน: "ต้าหนิว! เอ้อหู่! ตายไปไหนกันหมด? รีบมานี่! มีงานใหญ่แล้ว!"
สิ้นเสียง ก็มีชายร่างกำยำสองคนสวมผ้ากันเปื้อนมันเลอะวิ่งตึงตังออกมาจากครัวด้านหลังโรงแรม คนหนึ่งหนวดเครารุงรังเต็มหน้า อีกคนมีแผลเป็นบนใบหน้า ดูดุดันทั้งคู่ แต่แววตายังซื่อๆ อยู่
ทั้งสองเห็นเสือลายพาดกลอนตัวโตบนพื้นก็ตกใจ ก่อนตาเป็นประกาย
"โธ่เอ๋ย... นี่เสือจริงๆ นี่นา!" ต้าหนิวหนวดเฟิ้มย่อตัวลง ลูบหนังเสืออย่างเบามือแล้วอุทานด้วยความทึ่ง
"อาต่ง นี่... นี่ใครยิง?" เอ้อหู่หน้าแผลเป็นละเอียดรอบคอบกว่า เดินวนดูรอบๆ เสือแล้วถามด้วยความสงสัย
ลุงต่งไม่ตอบ สั่งการอย่างเดียว: "อย่ามัวพูดเป็นเล่น! ไปหาอุปกรณ์มา มีดลอกหนัง มีดเลาะกระดูก กะละมังใหญ่ เกลือ เตรียมให้พร้อม!
จัดการที่ลานนี่แหละ รวดเร็วเข้าหน่อย! หนังลอกระวังหน่อย อย่าให้ขาด
! กระดูกเลาะทีละชิ้นให้เกลี้ยง แยกเนื้อให้ดี! พี่น้องลู่เป็นแขกผู้มีเกียรติ เสือตัวนี้พี่น้องลู่เป็นคนยิง ตั้งใจทำให้ดีล่ะ!"