ลู่เหวย์ตามจางจวินนั่งรถจี๊ปคันเก่าของเขา กระตุกกระเทือนมาตลอดทางจนมาถึงลานคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอ
พอเข้าไปในห้องทำงานของหานหมิงหย่วน กลิ่นบุหรี่ก็โชยเข้าจมูก เห็นหานหมิงหย่วนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือหนึ่งคีบบุหรี่ ที่เขี่ยบุหรี่มีก้นบุหรี่ปักอยู่หลายมวน เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
“เลขาฯ หาน” ลู่เหวย์ทักทาย
“เสี่ยวเหวย์มาล่ะเหรอ นั่งสิ”
หานหมิงหย่วนเงยหน้ามองเขา ฉีกยิ้มบางๆ บนใบหน้า แล้วกดบุหรี่ที่เกือบหมดมวนลงในเขี่ยบุหรี่ “เรียกแกมาแต่เช้าแบบนี้ ยังไม่ได้กินข้าวเช้าล่ะสิ?”
ลู่เหวย์นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ยิ้มตอบ “กินมาแล้วครับ ผมตื่นเช้าเป็นประจำอยู่แล้ว”
ทั้งคู่ทักทายกันตามมารยาทอยู่ครู่หนึ่ง หานหมิงหย่วนไม่พูดอ้อมค้อม รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดแล้วพูดว่า
“ที่นี่ไม่มีคนนอก ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมกับแก
ที่ดินผืนที่แกเคยเล็งไว้จะสร้างโรงงานเมื่อครั้งก่อน เกิดเรื่องเปลี่ยนแปลงขึ้นมาแล้ว
เกรงว่าคงมีปัญหา ฉันคิดว่า ยังไงก็ลองหาที่อื่นดูเถอะ?”
ลู่เหวย์ใจสะดุดทันที
ที่ดินที่เขาเลือกไว้ คือที่ที่เคยไตร่ตรองกับหานหมิงหย่วนมาหลายรอบ แล้วทั้งคู่ต่างคิดว่าเป็นจุดที่ดีที่สุด
ติดกับถนนสายหลัก การคมนาคมสะดวก รอบข้างไม่มีไร่นาและแหล่งน้ำหลัก ไม่เกี่ยวข้องกับพื้นที่เพาะปลูกและเขตอ่อนไหวต่อมลพิษ
ที่สำคัญที่สุดคือพื้นที่กว้างพอ การพัฒนาในอนาคตและการขยายสิ่งอำนวยความสะดวกมีพื้นที่เหลือเฟือ
นอกเหนือจากที่นั่นแล้ว รอบๆ เมืองหลานสุ่ย คงหาที่ดินที่เหมาะสมเท่านี้ที่สองได้ยากจริงๆ
หานหมิงหย่วนพูดแบบนี้ ก็แสดงว่าเขาต้องเจออุปสรรคที่แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกปวดหัว และส่วนใหญ่คงมาจากข้างบนหรือการขัดขวางจากคนระดับเดียวกัน