“พี่เว่ย ให้ผมขับแป๊บนึงได้ไหม?”
บนถนนลูกรังที่มุ่งหน้าสู่ด่านสุยเหอ เอ้อร์หลวี่จึจ้องมองลู่เหวย์ที่กำลังขับรถอยู่ด้วยสายตาอ้อนวอน มือทั้งสองขยี้กันไปมา หน้าตาเปี่ยมด้วยความอยากลอง
ขับมาสองสามชั่วโมงแล้ว รอบข้างมีแต่ภูเขากับป่าโล่งๆ ถนนก็ขรุขระ เขานั่งไม่ติดมานานแล้ว
ลู่เหวย์มือหนึ่งจับพวงมาลัยรถจี๊ป 212 ที่สั่นคลอนอยู่เรื่อย เหล่ตามองเขาอย่างไม่ค่อยวางใจ “ถนนเส้นนี้ขับยากนะ ไม่เหมือนในเมือง เต็มไปด้วยหลุมบ่อ นายไหวเหรอ?”
จากเมืองปิงเฉิงถึงสุยเหอ ระยะทางสี่ร้อยกว่ากิโลเมตร ส่วนใหญ่เป็นถนนภูเขา
ถึงแม้จะเป็นพื้นลูกรังแข็ง แต่ก็ทิ้งร้างมานาน มีแต่ร่องน้ำและหลุมบ่อที่ถูกฝนชะ
เอ้อร์หลวี่จึเพิ่งหัดขับรถได้ไม่นาน เคยฝึกแค่บนถนนคอนกรีตเรียบๆ ในเมืองสองวัน สภาพถนนแบบนี้ ลู่เหวย์อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ
แต่มือใหม่หัดขับมักมีไฟแรง โดยเฉพาะคนแบบเอ้อร์หลวี่จึที่ชอบเครื่องจักรกล ยิ่งมั่นใจในฝีมือตัวเองสุดๆ
“พี่เว่ยวางใจได้ครับ! ผมขับรถสามล้อของคุณลุงต้าไห่ที่บ้านบ่อยๆ ผ่านหลุมบ่ออะไรไม่เคยมีปัญหา!
ช่วงนี้เรียนกับพี่ ผมรู้สึกว่ารถคันนี้ขับง่ายกว่ารถสามล้ออีก! รับรองไม่มีปัญหาครับ!” เอ้อร์หลวี่จึตบอกรับรอง สายตาจ้องพวงมาลัยเป็นประกาย
ลู่เหวย์คิดตาม ก็จริง ต่อไปเอ้อร์หลวี่จึต้องขับรถไปทำงานอีกมาก ยังไงก็ต้องฝึก
มีตัวเองนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ขับช้าๆ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
“ได้สิ งั้นลองดูก็ได้ ขับช้าๆ ล่ะ ถ้ารถพังกลางทางข้างหน้าก็ไร้หมู่บ้านข้างหลังก็ไร้ร้านค้าแบบนี้ คืนนี้เราสองคนคงต้องไปนอนเป็นเพื่อนหมาป่า”
ลู่เหวย์พูดพลางเหยียบเบรก ค่อยๆ จอดรถข้างทาง
รถจี๊ป 212 คันนี้ ตอนเขาเพิ่งมาถึงเมืองปิงเฉิง ฝากความสัมพันธ์ของท่านหัวหน้าเขต เพื่อนเก่าของหานหมิงหย่วน หาได้เป็นรถมือสองสภาพประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ใหม่
ถึงอย่างนั้น เงินที่จ่ายไปก็แทบจะซื้อรถใหม่ได้คันหนึ่งแล้ว
ยุคนี้เป็นแบบนี้แหละ รถมือสองราคาเท่ารถใหม่ หรือยิ่งแพงกว่า เพราะรถใหม่ไม่ใช่แค่ต้องใช้เงิน แต่ต้องมีใบสั่งซื้อ ต้องมีเส้นสาย