ลู่ต้าไห่พอได้ยินลูกชายพูดเรื่องสร้างบ้าน ก็วางชามลง เช็ดปาก ทำหน้านักเลงโตอย่างกับจะบอกว่า "เจ้ายังเด็กนัก" พูดขึ้นว่า "เรื่องสร้างบ้านของเราน่ะ ไม่ต้องไปวุ่นวาย เงินที่ฉันกับแม่แกเก็บไว้มีพอแล้ว ไม่ต้องไปยุ่ง รอหิมะละลายแล้วค่อยลงมือก็แล้วกัน"
ลู่เหวย์ส่ายหน้า "พ่อ ผมตั้งใจจะสร้างบ้านสองชั้น กว้างๆ อยู่สบาย เงินพวกนั้นของพ่อกับแม่ คงไม่พอนะครับ"
"บ้านสองชั้นเนี่ยนะ?"
ลู่ต้าไห่เบิกตากว้างราวกับได้ยินแผนการอันสิ้นเปลืองอะไรสักอย่าง "แกมีเงินมากจนรำคาญหรือไง? แกรู้ไหมว่าบ้านเราแถวนี้ สร้างบ้านสองชั้นน่ะลำบากและสิ้นเปลืองแค่ไหน? ไม่เหมือนบ้านใต้หรอกนะ!"
เขาหาโอกาสโชว์ประสบการณ์ชีวิตต่อหน้าลูกชายที่ "ไปรู้ไปเห็นมามาก" และ "ทำเงินเก่ง" ได้ยาก จึงมีอารมณ์ขึ้นมาทันที หลังตรงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะบอกว่า "วันนี้พ่อจะสอนบทเรียนให้เจ้าหน่อย"
นับตั้งแต่ลูกชายเจริญก้าวหน้า พาครอบครัวทำเงิน ความเป็นพ่อในบ้านก็เริ่มไม่ค่อยมีตัวตน ยิ่งได้โอกาสแบบนี้ก็ต้องถือโอกาสพูดเสียหน่อย
"ลูกเอ๊ย พ่อจะบอกให้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือบ้านเรากับบ้านใต้ที่อากาศอบอุ่นน่ะ หลักการสร้างบ้านต่างกันคนละเรื่องเลย!" ลู่ต้าไห่นับนิ้วเริ่มอธิบายอย่างภาคภูมิใจ
"อย่างแรก! ฐานราก!"
"บ้านเราฤดูหนาวหนาวมาก ชั้นดินเยือกแข็งลึกลงไปหนึ่งถึงสองเมตร! ฤดูร้อนก็ละลาย ฤดูหนาวก็แข็งตัว เหมือนมีมือคอยดันคอยเขยื้อนอยู่ข้างใต้ หากฐานรากไม่แข็งแรง ผ่านไปไม่กี่ปี บ้านจะเอียงและกำแพงจะแตกเป็นรอยใหญ่!"
"ดังนั้น ที่บ้านใต้สร้างบ้าน ขุดฐานรากลึกแค่ครึ่งเมตรถึงหนึ่งเมตรก็พอแล้ว สร้างสองชั้นขุดลึกหนึ่งถึงสองเมตรก็มากเกินพอแล้ว"