ที่สุยเหอ ณ บ้านพักหลังหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตาใคร
ตัวบ้านเตี้ย ประตูหน้าต่างปิดไว้ด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า มีแสงไฟสลัวขุ่นลอดออกมา
ภายในห้องอบอวลไปด้วยควัน คละคลุ้งด้วยกลิ่นบุหรี่ถูกๆ กลิ่นข้าวค้างคืน และกลิ่นเหงื่อเปรี้ยวตุๆ
คิมจองฮักพาลูกน้องสี่คนเดินตามคนนำทาง ย่ำไปตามทางอย่างระมัดระวัง จนเข้ามาในห้องนี้
ในห้องมีคนหนุ่มนั่งบ้างยืนบ้าง เบียดเสียดกันนับสิบคน แต่ละคนคาบบุหรี่ สวมหมวกเอียงๆ สายตาไม่เป็นมิตรจ้องมองมา พลางกวาดสายตาสำรวจคนทั้งห้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ท่าทางมีแววดูถูกและเป็นศัตรูอย่างไม่ปิดบัง ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดราวกับจะประจันบาน
คนนำทางเป็นชายร่างเตี้ย ก้มศีรษะประสานมือเล็กน้อยแล้วบอกกับคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะกลางห้องว่า “พี่จองฮักครับ พี่คนนี้คือพี่ ‘หมาบ้า’ ไงล่ะ แถวสุยเหอบ้านเราเนี่ย ท่านนี้แหละตัวพ่อ!” เขาชูนิ้วโป้ง ใบหน้าแต้มรอยยิ้มประจบ “เส้นสายกว้างขวาง เกียรติยศใหญ่โต มีพี่แกช่วย ขนของข้ามด่านก็ง่ายเหมือนเล่น!”
นายหน้าผู้ถูกเรียกว่า “หมาบ้า” เป็นชายรูปร่างผอมเกร็ง อายุราวสามสิบต้นๆ
ผมยาวมันเยิ้มไม่รู้ไม่ได้สระมานานแค่ไหน จับตัวเป็นก้อนเหนียวติดหนังศีรษะและซอกคอ ใบหน้าแทบไม่มีเนื้อ โหนกแก้มสูง เบ้าตาลึก ดวงตาดุดันคู่หนึ่งราวกับสว่านอาบยาพิษ เวลามองใครก็แผ่ความเหี้ยมแบบไม่เกรงกลัวใคร