ตาเซียขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ: "ผ่านช่องทางศุลกากรตามปกติ? แล้วภาษีศุลกากรล่ะ? นายรู้ไหมว่าของที่นายต้องการ บางอย่างภาษีสูงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์หรือสองร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนะ?" ยุคนี้พ่อค้าเร่ที่สมองปกติคนไหนจะไปเสียภาษีที่ด่านศุลกากรเอง? นั่นไม่ใช่คนโง่บริสุทธิ์หรือไง?
"ภาษีฉันออกเอง"
ลู่เหวย์ตอบอย่างชัดเจน ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ขอแค่คนของเธอ เอาของที่ฉันต้องการ จากฝั่งเธอข้ามแดนมาอย่างครบถ้วน ส่งถึงจุดรับของที่ฉันกำหนด ที่เหลือค่าเข้าประเทศ ค่าภาษี ค่าขนส่ง ฉันออกเอง ไม่ต้องเป็นกังวล"
เขาพูดต่อ: "ส่วนของที่เธอต้องการ นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ ช็อกโกแลต กางเกงยีนส์ ถุงน่อง... ก็ไม่จำเป็นต้องมีเอกสารผ่านแดนอย่างเป็นทางการใช่ไหม?
ทางฉันก็มีวิธี 'ส่งตรง' ให้เธอ" เขาจงใจเน้นน้ำเสียงที่คำว่า "ส่งตรง" เล็กน้อย สายตามองตาเซียอย่างสงบ
ดวงตาของตาเซียเป็นประกายทันที
สิ่งที่ลู่เหวย์พูดว่า "ส่งตรง" ให้เธอ เธอเข้าใจดีมาก!
เธอทำอาชีพนี้มานาน ไม่ใช่แค่วันสองวัน ด้วยความสัมพันธ์และพื้นฐานของเธอ เธอไม่สนใจว่าจะมีเอกสารประทับตราราชการหรือไม่ ขอแค่ของมาถึงมือจริงๆ ก็พอ