ผู้เฒ่าจ๋ายสูบบุหรี่ยาเส้นดังจ๊วบหนึ่งครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ พ่นควันสีเทาออกมา ชูนิ้วมือดำเกรียมสามนิ้วขึ้น แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า "สามพัน ไม่ต่อราคา" เสียงแหบพร่า แต่แฝงไว้ด้วยความดื้อดึงของคนภูเขา
ในกลุ่มคนที่มุงดูมีเสียงสูดลมหายใจแผ่ว ๆ สามพัน ในปี 88 ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย เทียบเท่าเงินเดือนหลายปีของกรรมกรทั่วไป
ลู่เหวย์ส่ายหน้า "ท่านผู้เฒ่า สามพันนี่แพงไปนะ
โสมนี่ของดีก็จริง แต่อย่างที่ท่านเห็น มันมีรอยบิ่นเล็ก ๆ อยู่หลายจุดที่รากฝอย ถึงจะไม่กระทบสรรพคุณ แต่รูปลักษณ์ภายนอกก็ด้อยลงไปหน่อย
แถมนี่ยังเป็นโสมสด ท่านจะรีบปล่อยมือ หรือไม่ก็ต้องเอาไปแปรรูปเอง ไม่งั้นปล่อยทิ้งไว้เน่าเสียก็ยิ่งไม่คุ้ม
สองพันสาม ผมเอาจริงนะ"
"สองพันแปด ต่ำสุดแล้ว ฉันขุดโสมนี้มาลำบาก ใช้เวลาบุกป่าลึกไปกว่าครึ่งเดือน" ตาไจ๋พูดเสียงห้วน ท่าทางดูเหมือนจะผ่อนปรนลงบ้าง
"สองพันห้า"
ลู่เหวย์เสนอราคาในใจออกไป "นี่เป็นราคาสูงสุดที่ผมให้ได้แล้ว ในตลาดนี่คนที่จะเอาเงินสดสองพันห้าออกมาซื้อโสมได้เลยมีไม่กี่คน ท่านจะได้เก็บเงินเข้ากระเป๋าเร็ว ๆ ด้วย"
ผู้เฒ่าจ๋ายเงียบ สูบบุหรี่ต่อไป ควันลอยกรุ่นคลุมใบหน้าเหี่ยวย่นของเขา
สักพักหนึ่ง เขาก็เคาะกล้องบุหรี่กับพื้นรองเท้า พ่นควันสูดท้าย แล้วพยักหน้าในที่สุด "ตกลง เห็นว่าเธอเป็นคนรู้เรื่องไม่อู้ ถึงสองพันห้า เอาไป"
รอยยิ้มผุดบนใบหน้าลู่เหวย์ ไม่พูดพล่าม ก็ล้วงเงินที่เตรียมไว้ออกมาจากอกเสื้อ (เอาจากห้วงมิติ) ยื่นส่งให้ทันที