เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ สวมเสื้อทหารสีเขียวซักจนซีด ดวงตากลอกไปมา ดูฉลาดหลักแหลม
เขาเห็นลู่เหวย์ยังหนุ่มน้อย และยังมีสาวผมทองร่างสูงหน้าตาดีเดินตามมาด้วย ก็ตีตราลู่เหวย์ในใจทันที——นี่ต้องเป็นคุณชายจากบ้านรวยที่ออกมา "เปิดหูเปิดตา" หาความตื่นเต้นแน่ ๆ พาสาวฝรั่งมาอวดโก้
เงินคนแบบนี้ เอาง่ายที่สุด
ดังนั้น เขาจึงยิ้มแย้มเต็มที่ ชูนิ้วโป้งให้ลู่เหวย์ พลางพูดน้ำลายกระจายด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า "ท่านนี้ตาดีมาก!
นี่เป็นแสตมป์ปีวอกรุ่นแรกที่ออกเมื่อปี 80 นะ ของดีแท้ ๆ เลย!
มาจากฝีมือปรมาจารย์ มีมูลค่าสะสมสูงมาก!
ตอนนี้คนมีวิสัยทัศน์หลายคนเริ่มเก็บสะสมกันแล้ว ทั้งแผงสมบูรณ์แบบนี้ ท่านลองถามไปทั่วเมืองสุยเหอ ก็มีไม่กี่แผงหรอกนะ! ถ้าท่านชอบจริง ๆ ให้ราคานี้ คุ้มค่าที่สุด!" พูดพลางเขาใช้นิ้วยื่นมาตัวหนึ่ง โบกไปมาตรงหน้าลู่เหวย์ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ลู่เหวย์เห็นดังนั้น คิ้วขมวดเล็กน้อย ใบหน้าแสดงความลังเลและเห็นว่าแพงเกินไปอย่างพอเหมาะ "ร้อยเดียว? แพงไปไหม? ก็แค่แสตมป์ไม่กี่ดวงนี่? ลดหน่อยได้ไหม?"
เจ้าของแผงได้ยิน แทบจะช็อกไปเลย รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างทันที แล้วก็แดงก่ำขึ้นมา รีบร้อนหน้าแดงก่ำตะโกนใส่ลู่เหวย์ว่า "ห๊ะ?! ร้อยหยวน?! ท่านอย่ามาล้อเล่นนะ!
ร้อยเดียวยังซื้อแค่ดวงเดียวในนี้ไม่ได้เลย!
ฉันหมายถึงหมื่น! ทั้งแผง หมื่นหยวน!" เขาจงใจเน้นคำว่า "หมื่นหยวน" สามคำ พลางโบกมือประกอบ กลัวลู่เหวย์ฟังไม่ชัด