ตอนนั้นฉันอายุ 14 ปี ส่วนเฉินผีอายุ 15 ปี
ฤดูร้อนในเมืองฉางซาร้อนระอุเหมือนทุกปี จักจั่นส่งเสียงร้องก้องอยู่บนต้นไม้ อากุ้ย เด็กร้านไป่เฉ่าถัง ติดตามพ่อฉันออกไปเก็บสมุนไพรนอกเมือง ฉันจึงเฝ้าร้านอยู่ด้านหน้าเพียงลำพัง
ม่านประตูถูกเปิดผาง ชายที่เลือดท่วมกายคนหนึ่งเซถลาเข้ามา
เขาคืออาเซิง เด็กร้านจากคณะงิ้วของเอ้อร์เยว่หง ปกติรับหน้าที่วิ่งธุระและทำงานจิปาถะให้เอ้อร์เยว่หง เป็นคนซื่อสัตย์และเรียบร้อย ทุกครั้งที่เจอฉันก็มักยิ้มแย้มทักว่า «คุณหนูเสิ่น» แต่วันนั้นเขายิ้มไม่ออก ใบหน้าบวมช้ำเป็นปื้น มุมปากแตก แขนซ้ายห้อยลงในมุมประหลาด ราวกับถูกใครหักข้อต่อออกอย่างแรง
«คุณหนูเสิ่น...» เขาหอบหายใจ ริมฝีปากสั่นเพราะความเจ็บ «ช่วย...ช่วยผมด้วย...»
ฉันรีบประคองเขาไว้ แล้วกดให้นั่งลงบนเก้าอี้ ข้อเคลื่อน ฟกช้ำที่เนื้อเยื่ออ่อน บาดแผลภายนอกหลายแห่ง... ฉันตรวจดูพลางขมวดคิ้ว
«เกิดอะไรขึ้น?»
อาเซิงอ้ำอึ้ง ไม่ยอมพูด
«ถึงไม่บอก ฉันก็ดูออก» ฉันประคองแขนเขาไว้ พลางหาตำแหน่งให้ถูกต้อง «แผลนี้ถูกคนบิดอย่างแรง ไม่ใช่หกล้ม รอยช้ำบนหน้าเกิดจากหมัด มุมปากแตกเพราะถูกตบ ใครทำ?»
«...เฉินผี»
มือที่กำลังทำแผลของฉันชะงักไปครู่หนึ่ง
ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เขาเป็นศิษย์คนใหม่ที่เอ้อร์เยว่หงเพิ่งรับไว้เมื่อปีก่อน ไม่มีพ่อแม่ ถูกเก็บมาจากกองศพในค่ายเฮยเฟิง พวกคนในคณะงิ้วพูดถึงเขาทีไรก็จะลดเสียงลง บอกว่าเด็กคนนั้นลงมือโหด อารมณ์ร้าย แม้แต่เอ้อร์เยว่หงยังปวดหัว
«ทำไมเขาถึงทำร้ายคุณ?»
«ผมแค่...แค่เผลอทำชามของเขาหกตอนเอาข้าวไปให้...» อาเซิงสูดปากเพราะเจ็บ «เขาไม่พูดสักคำ คว้าชามขว้างใส่ผม...แล้วก็...»
ฉันสูดหายใจลึก
แค่ทำชามหก ก็ทำคนเจ็บถึงขนาดนี้เลยหรือ?
«อย่าขยับ» ฉันประคองแขนเขาให้นิ่ง ก่อนดันและส่งแรงรวดเดียว «กร๊อบ» ข้อต่อก็กลับเข้าที่ อาเซิงครางเบา ๆ สีหน้าค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้นมา
ฉันจัดยาให้เขาที่ตู้ยา มือหนักกว่าปกติอยู่หลายส่วน ลูกตุ้มตาชั่งกระทบถาดทองเหลืองดังเคร้ง ๆ
«คุณหนูเสิ่น» อาเซิงมองฉันอย่างระมัดระวัง «อย่าไปหาเขาเลยครับ เด็กคนนั้นเหมือนหมาบ้า ใครไปยั่วก็โดนกัด»
«ฉันไม่ได้จะไปหาเขา» ฉันวางห่อยาลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง «เขามาทำร้ายคนของฉัน ก็ให้เขามาหาฉันเอง»
อาเซิงอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรต่อ ฉันชี้ไปที่แขนเขา «เปลี่ยนยาทุก 3 วัน มือข้างนี้ห้ามยกของหนักภายในครึ่งเดือน ห่อนี้ใช้ทาภายนอก ห่อนี้กิน จำได้ไหม?»
«จำได้ครับ คุณหนูเสิ่น ค่ายา...»
«ไม่ต้องจ่าย คนของไป่เฉ่าถังให้ฉันรักษา ไม่คิดเงิน»
อาเซิงขอบคุณฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจากไป ฉันยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองแขนที่ห้อยลงกับใบหน้าซีกหนึ่งซึ่งเขียวช้ำ ไฟโกรธในใจพลุ่งขึ้นไม่หยุด
เขาก็แค่เด็กร้านที่คอยวิ่งธุระและทำงานจิปาถะ ตัวเตี้ยกว่าคุณตั้งหัวหนึ่ง ผอมเหมือนไม้ไผ่ ทั้งไม่ตอบโต้และไม่ด่ากลับ เฉินผี คุณมีฝีมือแค่นี้หรือ? เอาแต่ทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่าตัวเองจนเป็นแบบนี้?
ฉันปลดผ้ากันเปื้อนโยนลงบนเก้าอี้ แล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากร้าน
คณะงิ้วของเอ้อร์เยว่หงอยู่ติดกัน ฉันเดินผ่านตรอกที่คุ้นเคยมานานกว่า 10 ปี แล้วผลักประตูหลังที่แง้มอยู่เข้าไป
ในลานเงียบสงัด มีไผ่หลายกอและต้นทับทิมสองต้น เสื้อผ้างิ้วตากเรียงรายอยู่บนพื้นหินสีเขียว ใต้ระเบียงมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
เขาก้มหน้า ใช้ผ้าน้ำมันทองค่อย ๆ เช็ดตะขอเก้าเล็บในมือ ตะขอนั้นยาวกว่าแขนของเขาเสียอีก กรงเล็บย้อนทั้งเก้าเป็นประกายเย็นเยียบใต้แสงตะวัน แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่อาวุธธรรมดา
เขาเช็ดช้ามาก ตั้งใจมาก ราวกับกำลังดูแลของล้ำค่า แต่ท่าทางกลับมีความไม่ใส่ใจบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ราวกับตะขอนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไปแล้ว การเช็ดมันเป็นธรรมชาติเหมือนการหายใจ
ฉันหยุดยืนในลาน ห่างจากเขาราว 10 ก้าว
มือที่กำลังเช็ดตะขอหยุดลง เขาไม่เงยหน้า เพียงเอียงใบหน้าเล็กน้อย สายตาเฉียงผ่านปอยผมที่ห้อยลงมา เย็นชาและลุ่มลึก ราวกับดาบที่ยังไม่ได้ลับคม
ฉันเคยพบคนจากเก้าสำนักมาหลายคน จางฉี่ซานมีอำนาจน่าเกรงขามดั่งพยัคฆ์ เอ้อร์เยว่หงเก็บงำประกายคมกริบ ส่วนฉีเถี่ยจุ่ยยิ้มพลางซ่อนคมมีดไว้ในใจ แต่ไม่มีใครเหมือนเขา ทั้งที่เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุ 15 ปี ทั่วร่างกลับเขียนคำว่า «อย่าเข้ามาใกล้» ไว้ชัดเจน
«เฉินผี?» ฉันเรียกชื่อเขา
เขาไม่ตอบ ยังคงเช็ดตะขอต่อไป
«บ่ายนี้คุณทำร้ายอาเซิงใช่ไหม?»
มือของเขาหยุดชั่วขณะ ก่อนจะเช็ดต่อ
«เขาทำชามของฉันหก» น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีขึ้นลง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย
«เพราะอย่างนั้นก็เลยทำเขาเจ็บขนาดนั้นหรือ? หักแขนเขาเลย?»
ในที่สุดเขาก็วางตะขอเก้าเล็บลง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
เฉินผีวัย 15 ปียังไม่สูงเท่าตอนโต แต่ก็สูงกว่าฉันครึ่งหัวแล้ว เขายืนอยู่ในเงาใต้ระเบียง มองฉันด้วยดวงตาเย็นชา มุมปากมีรอยดูแคลนที่ไม่คิดปิดบัง
«คุณเป็นใคร?»
«เสิ่นชิงถัง จากไป่เฉ่าถัง»
«อ้อ» เขานั่งลงอีกครั้ง หยิบตะขอเก้าเล็บขึ้นมาเช็ดต่อ «หมอ»
น้ำเสียงที่พูดคำว่า «หมอ» ฟังราวกับกำลังพูดว่า «มดปลวก»
«เขาทำชามของฉันหก» เขาพูดซ้ำ ราวกับกำลังบอกกฎที่ถูกต้องตามธรรมชาติ «แตะของของฉัน ก็ต้องชดใช้»
«ชดใช้งั้นหรือ?» ฉันแทบหัวเราะด้วยความโมโห «ทำชามหกต้องแลกกับแขนข้างหนึ่งหรือ? ถ้าด่าคุณสักคำ คุณจะตัดลิ้นเขาด้วยไหม?»
เขาเหลือบมองฉัน «ลองดูก็ได้»
แววตานั้นสงบนิ่ง ไม่มีเค้าคุกคามเลยสักนิด แต่นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด เขาไม่ได้ขู่ฉัน แค่พูดความจริง ในโลกของเขา นี่คือกฎ กฎของเขาเอง
ฉันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
«ฉันจะลองอะไร? แล้วฉันจะด่าคุณทำไม? ถ้าฉันด่าคุณ คุณคิดว่ามันน่าภูมิใจนักหรือ?» ฉันชี้ออกไปนอกประตู «อาเซิงก็แค่เด็กร้านที่คอยวิ่งธุระ ตัวเตี้ยกว่าคุณตั้งหัว ผอมเหมือนไม้ไผ่ ทั้งไม่ตอบโต้และไม่ด่ากลับ ถ้ามีฝีมือก็ไปหาเรื่องคนที่เก่งกว่าคุณสิ รังแกคนซื่อตรงแบบนี้เรียกว่ามีความสามารถตรงไหน!»
เฉินผีขมวดคิ้ว คล้ายรำคาญที่ฉันพูด เขาลุกขึ้น เอาตะขอเก้าเล็บแขวนไว้กับเสาระเบียงอย่างส่ง ๆ แล้วมองลงมาที่ฉัน
«พูดจบหรือยัง?»
«ยัง!»
«งั้นก็พูดต่อ»
«คุณ...ทำไมถึงไม่รู้จักรับฟังเหตุผลเลย? ฉันมาอธิบายให้คุณเข้าใจนะ! คุณหักแขนเขา แถมยังต่อยจนหน้าเป็นแบบนั้น ฉันสำรองค่ายาให้แล้ว คุณจะพูดยังไง?»
«ฉันไม่ได้ขอให้คุณสำรอง»
«คุณ!»
ฉันโมโหจนพูดไม่ออก คนคนนี้ดื้อรั้นไม่รับฟังอะไรเลย คุยเหตุผลกับเขาก็เหมือนพูดกับกำแพง
เฉินผีเดินออกมาจากใต้ระเบียง มาหยุดตรงหน้าฉัน แสงแดดส่องลงบนใบหน้าเขา ฉันเห็นรอยแผลเป็นเก่าบนคาง สะเก็ดแผลแห้งแล้วแต่ปริแตกออก ราวกับเขาดึงมันออกเองทั้งที่เย็บแผลยังไม่เสร็จ
«คุณรักษาแผลให้เขาแล้ว» เขาพูด
«ถามอะไรไม่เข้าท่า ฉันเป็นหมอ»
«งั้นเขาก็ไม่ตาย»
«อะไรคือไม่ตาย? มือเขาขยับไม่ได้ตั้งครึ่งเดือน! ส่วนหน้าเขา...»
«ขยับไม่ได้ครึ่งเดือน ไม่ใช่ตลอดชีวิต» เฉินผีตัดบท น้ำเสียงเย็นชาเหมือนกำลังคุยเรื่องอากาศวันนี้ «เขาแตะของของฉัน ฉันก็สั่งสอนเขา เขาไม่ตายและไม่ได้พิการ แค่นี้ก็นับว่าฉันเห็นแก่ที่ปกติเขาเอาข้าวมาให้แล้ว»
พูดจบเขาก็หันหลังจะเดินจากไป
«หยุดก่อน»
เขาหยุด แต่ไม่หันกลับมา
«คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วเก่งมากหรือ?» ฉันมองแผ่นหลังเขา «ทำคนอื่นล้มลง ทำให้คนอื่นกลัวคุณ แบบนี้เก่งมากหรือไง?»
«ฉันไม่ได้คิดว่าเก่ง»
«งั้นทำไปทำไม?»
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แผ่นหลังเกร็งขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังอดทนกับบางอย่าง
«เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ คนที่ตายก็คือฉัน»
พูดจบเขาก็ไม่มองฉันอีก หยิบตะขอเก้าเล็บที่แขวนอยู่บนเสาระเบียงแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
ฉันยืนอยู่ในลาน เงาใบไผ่บนพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทันใดนั้นก็มีเสียงกระแอมเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง ฉันหันกลับไป เห็นเอ้อร์เยว่หงยืนอยู่ตรงประตูโถงใหญ่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มือถือถ้วยชา ไม่รู้ว่าเห็นเหตุการณ์มานานแค่ไหนแล้ว
«เอ้อร์เยว่หง» ฉันสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย แล้วค้อมทักทายเขา
เอ้อร์เยว่หงยิ้ม ก่อนเดินไปนั่งบนม้านั่งหินแล้วชี้ตำแหน่งข้างกาย ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงไปนั่งลง
«ชิงถัง วันนี้เด็กคนนั้นทำร้ายคนของคุณ เขาผิดที่ลงมือ คุณมาหาเขาเพราะปกป้องคนของตัวเอง แบบนั้นก็ไม่ผิดเหมือนกัน แต่รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงเช็ดตะขอเก้าเล็บนั่น?» เอ้อร์เยว่หงรินชาให้ตัวเอง น้ำเสียงเนิบช้าไม่รีบร้อน «ตั้งแต่ฉันพาเขากลับมา เขาไม่เคยนอนในห้องตอนกลางคืนเลย ไม่ก็นอนใต้ระเบียง ไม่ก็นอนบนหลังคา อาวุธชิ้นนั้นอยู่ข้างมือเขาตลอด ครั้งหนึ่งฉันตื่นกลางดึกแล้วเห็นเขากอดตะขอนั่นขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง เรียกยังไงก็ไม่ตื่น ภายหลังฉันถึงได้รู้ว่า คนที่อยากฆ่าเขาในค่ายเฮยเฟิงมีมากเกินไป เขาเลยเคยชินกับการนอนลืมตาข้างหนึ่ง วางอาวุธลงก็เท่ากับทิ้งชีวิต นี่คือวิธีเอาตัวรอดของเขา ฝังลึกถึงกระดูก เปลี่ยนไม่ได้»
เขาวางถ้วยชาลงแล้วมองฉัน
«เมื่อกี้คุณบอกว่า ถ้าไม่ทำแบบนี้ คนที่ตายก็คือเขา เขาพูดถูก คุณโตมาในร้านยา อย่างมากก็เคยเห็นคนทะเลาะกันเรื่องราคาสมุนไพร แต่เขาโตมาในที่แบบนั้น ถ้าไม่โหดก็ยืนหยัดอยู่ไม่ได้ นี่คือชะตาของเขา»
«แต่เขาจะเอาความทุกข์ที่ตัวเองเคยเจอไปลงกับคนอื่นไม่ได้» ฉันพูด
«ถูกต้อง» เอ้อร์เยว่หงลุกขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อ «เพราะอย่างนั้นเขาถึงต้องมีใครสักคนบอกว่าอะไรถูก อะไรผิด คำพูดของฉันกับศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น ๆ เขาไม่ฟัง แต่คุณไม่เหมือนกัน»
เขาหยุดไปชั่วขณะ ก่อนหันกลับมามองฉัน น้ำเสียงจริงจัง เน้นชัดทีละคำ
«ตอนคุณพูดกับเขาเมื่อกี้ เขากำลังฟังอยู่»
ฉันชะงักไป
เอ้อร์เยว่หงยิ้มบาง ๆ ยกถ้วยชาเดินเข้าไปในบ้าน พอถึงใต้ระเบียงก็หันกลับมามองอีกครั้ง สายตากวาดผ่านตะขอเก้าเล็บที่แขวนอยู่บนเสาระเบียง แล้วมาหยุดที่ฉันซึ่งยังยืนอยู่ในลาน แววตาเปี่ยมความเข้าใจอย่างที่ผู้ใหญ่เท่านั้นจะมี
«พรุ่งนี้ถ้ายังโมโหอยู่ ก็มาอีก ฉันว่าปากเด็กคนนี้แข็งก็จริง แต่ในใจอาจไม่ได้ไม่ยอมรับเสียทีเดียว»
ฉันยืนอยู่ในลาน เงาใบไผ่เลื่อนจากปลายเท้ามาถึงปลายเท้าของฉัน เอ้อร์เยว่หงบอกว่าเขาฟังเข้าไปแล้ว แต่ฉันมองไม่ออกเลย ตอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง มุมปากยกขึ้นคล้ายกำลังเยาะเย้ยที่ฉันยุ่งเรื่องคนอื่น
เขาตรงไหนเหมือนฟังเข้าไปแล้วกัน?
แต่เอ้อร์เยว่หงบอกว่าเขาฟังอยู่
ฉันก้มมองมือของตัวเอง แรงที่ใช้จัดกระดูกให้อาเซิงเมื่อครู่ยังค้างอยู่ตรงข้อนิ้ว รู้สึกปวดเมื่อยเล็กน้อย ฉันกำหมัด แล้วหันหลังเดินออกไป พอถึงประตูหลังก็เหลือบเห็นตะขอเก้าเล็บที่แขวนอยู่บนเสาระเบียง แสงเย็นเยียบไหลวูบไหวอยู่ใต้แดด ราวกับดวงตาที่เงียบงันและจับจ้องทุกสิ่ง
ฉันพลันนึกถึงคำพูดของเขาก่อนจากไป
«เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ คนที่ตายก็คือฉัน»
——ตอนพูดประโยคนี้ เขาไม่ได้มองฉัน แผ่นหลังตั้งตรงแน่วแน่ แต่หัวไหล่กลับเกร็งขึ้นเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก หากฉันไม่ใช่หมอและไม่เคยเห็นปฏิกิริยาที่คนเผลอแสดงออกเมื่อเจ็บปวด ฉันคงไม่ทันสังเกต
นั่นคืออาการเกร็งโดยไม่รู้ตัว หลังถูกสะกิดโดนแผลใจ
ฉันก้าวออกจากประตูหลัง ไอร้อนในตรอกพัดเข้าปะทะหน้า ป้ายร้านไป่เฉ่าถังสะท้อนขอบสีทองใต้แสงอาทิตย์ยามบ่าย อากุ้ยกำลังตากสมุนไพรอยู่หน้าร้าน พอหันมาเห็นฉันก็ร้องเรียกว่า «คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว» ฉันขานรับโดยไม่หยุดฝีเท้า เดินผ่านหน้าร้านตรงไปยังลานหลังบ้าน
เดินไปได้ครึ่งทาง ฉันก็หยุดฝีเท้า
มีบางอย่างวางอยู่ใต้ต้นทับทิม
เป็นวัชพืชกำหนึ่ง—ไม่สิ เป็นสมุนไพร เทียนชี ไป๋จี๋ ซานชี ล้วนใช้รักษาอาการบาดเจ็บจากการหกล้มหรือถูกกระแทก รากยังติดดินมาด้วย ดูเหมือนเพิ่งถูกถอนมาจากที่ไหนสักแห่ง ข้างสมุนไพรมีกระเบื้องแตกชิ้นเล็ก ๆ ทับอยู่ บนกระเบื้องมีตัวอักษรเขียนด้วยหิน บิดเบี้ยวเอียงกะเท่เร่ กดแรงเสียจนเกือบขูดกระเบื้องทะลุ
«ยา»
ฉันย่อตัวลง มองตัวอักษรที่เขียนบิดเบี้ยวอยู่นั่น
คนคนนี้อ่านไม่ออก หรือพูดให้ถูกคือไม่เคยเรียนเขียนหนังสืออย่างจริงจัง เขาคงเคยเห็นหน้าตาของตัวอักษรนี้ในใบสั่งยา เลยลองลอกตาม ลายเส้นผิดหมดทุกเส้น แต่ทุกขีดกลับหนักแน่นราวกับสลักลงบนกระดูก
ฉันเก็บสมุนไพรไม่กี่ต้นนั้นขึ้นมา ดินที่ติดตามรากยังชื้น มีกลิ่นอายของน้ำค้าง
คนคนนี้ ปากแข็งเหมือนหิน แต่กลับแอบไปถอนสมุนไพรมาให้ฉัน
ฉันสะบัดดินออกจากรากสมุนไพร แล้วเอาไปผึ่งบนโต๊ะหินในลานหลังบ้าน อากุ้ยชะโงกมาดู «คุณหนูใหญ่ สมุนไพรพวกนี้มาจากไหนครับ? รากขาดหมดเลย ใครขุดไม่เป็นขนาดนี้?»
«หมาป่าป่าขุดมา» ฉันตอบ
«หา? ในเมืองจะมีหมาป่าป่ามาจากไหนครับ?»
ฉันไม่ตอบเขา
วันต่อมา ฉันไปคณะงิ้วข้างบ้านอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ได้ไปหาเฉินผี ฉันเอายาใส่แผลห่อใหม่ไปให้เอาจง ฝากให้เขาส่งต่อให้อาเซิง เอาจงรับห่อยาไปแล้วก็ลดเสียงพูดกับฉันว่า «เมื่อคืนเฉินผีมาหาผม ถามว่าแขนอาเซิงต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะหาย ผมบอกว่าคุณหนูเสิ่นบอกว่า 15 วัน เขารับคำแล้วก็เดินไป»
เอาจงเกาหัว «ผมอยู่กับเขามา 3 ปี ไม่เคยเห็นเขาสนใจใครเลยสักคน คุณหนูเสิ่น เมื่อวานพูดอะไรกับเขาหรือครับ?»
«...ไม่ได้พูดอะไร แค่ด่าเขาไปยกหนึ่ง»
«ด่าได้ดี» เอาจงหัวเราะคิกคัก «เด็กคนนี้สมควรถูกด่าแล้ว»
ฉันเดินออกจากประตูคณะงิ้ว ผ่านปากตรอกไป สายตาเหลือบเห็นเงาดำไกล ๆ เฉินผีกำลังออกมาจากลานของเอ้อร์เยว่หง ในมือถือตะขอเก้าเล็บ คงจะไปฝึกวิชา สายตาเขากวาดมาทางนี้ พอเห็นฉันก็ชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ จากนั้นก็เบือนหน้าหนีอย่างไม่แสดงอารมณ์ แล้วก้าวยาว ๆ ไปทางปลายตรอกอีกด้าน
ฉันเดินต่อไปโดยไม่แสดงสีหน้าเหมือนกัน
ตอนเดินสวนกัน เขาพลันหยุดชั่วครู่ สั้นจนถ้าฉันกะพริบตาก็คงพลาด จากนั้นเขาก็โยนของบางอย่างลงบนแท่นหินข้างทาง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
บนแท่นหินมีสมุนไพรที่ล้างสะอาดแล้ววางอยู่ กิ่งก้านสมบูรณ์กว่าที่ขุดมาเมื่อวาน รากยังอยู่ครบเรียบร้อย
ด้านล่างมีใบไม้แผ่นหนึ่งทับอยู่ บนใบไม้มีตัวอักษรสองตัวขีดด้วยเล็บมือ ยังคงบิดเบี้ยวและเส้นสายผิดหมด แต่ดูดีกว่าคำว่า «ยา» ที่เขียนบนกระเบื้องแตกเมื่อวานนิดหน่อย
«ค่ายา»
คืนค่ายาให้ฉัน ไม่ใช่คำขอโทษ แต่เป็นการคืนค่ายา
ฉันยืนอยู่ตรงปากตรอก กำสมุนไพรเทียนชีไม่กี่ต้นกับใบไม้นั้นไว้ในมือ ตัวอักษรสองตัวน่าเกลียดเหลือเชื่อ คำว่า «ยา» ขาดไปหนึ่งขีด ส่วนคำว่า «เงิน» กลับด้านซ้ายขวา ดูก็รู้ว่าเขาคงลอกตามแบบบนกระเบื้องเมื่อวานไม่รู้กี่รอบ กว่าจะกล้าเอามาให้ฉัน
ฉันสอดใบไม้ไว้ในตำราแพทย์ที่พกติดตัว แล้วกดให้เรียบ
«เฉินผี คอยดูเถอะ» ฉันพึมพำ น้ำเสียงดุราวกับกำลังจะไปหาเรื่องชกต่อยกับเขา «คราวหน้าอย่าให้ฉันจับได้ว่าคุณบาดเจ็บ»
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง
ฉันหันกลับไป เห็นเอ้อร์เยว่หงยืนอยู่ตรงหน้าต่างชั้นสองของคณะงิ้ว วางถ้วยชาลงบนขอบหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นเหตุการณ์ตรงปากตรอกเมื่อครู่ เขามองฉัน แล้วมองตามทิศทางที่เฉินผีเดินจากไป ก่อนส่ายหน้า รอยยิ้มค่อย ๆ แผ่จากหางตาไปถึงมุมปาก
«คุณหนูเสิ่น» เขายกถ้วยชาขึ้นให้ฉันจากระยะไกล
«วันนี้สมุนไพรดีกว่าเมื่อวานนะ»